Utan vallar: Með harpix á höndunum – ekki blóð

Staldra þarf við þegar tvær mismunandi nefndir innan Sameinuðu þjóðanna og mannréttindavaktin, Human Rights Watch, segja aðgerðir Ísraela hafa farið yfir þröskuld þess sem flokkast megi sem þjóðarmorð. Það liggur kæra fyrir hjá Alþjóðadómstólnum.

Það kallar eðlilega á gagnrýni fólks þegar hingað til lands kemur ísraelskt íþróttalið að etja kappi við íslenskt. Að viðburðurinn sé eins og hver annar landsleikur líkt og ekkert hafi gengið á.

Arnar Pétursson, landsliðsþjálfari kvenna í handbolta, segist mikinn skilning hafa á reiði fólks vegna komandi leikja liðsins. Þessir tveir leikir skera úr um hvort Ísland eða Ísrael fari á HM sem byrjar í nóvember.

Arnar segir stöðuna erfiða. Strembið sé að einblína á handboltann sjálfan. Skiljanlega. Hann vilji ekki vera í þessari stöðu, ekki heldur liðið. Ísland hafi ekki valið sér þennan andstæðing, sem er alveg rétt.

Ísrael er eitt ellefu liða sem Ísland hefði getað mætt en drátturinn fór á þennan veg.

Óljósar ástæður öryggisbrests

Leikirnir fara fram að Ásvöllum í Hafnarfirði í kvöld og á morgun fyrir luktum dyrum. Ríkislögreglustjóri segir öryggisógn af því að hafa áhorfendur á vellinum.

Ástæðurnar eru óljósar. Fjöldi stærri viðburða hefur farið fram hér á landi án vandræða.

Koma illuppfyllanlegar öryggiskröfur frá Ísraelum sjálfum? Kallar vera þessa ísraelska liðs hér á landi hreinlega á ógnir sem almennt koma ekki upp á alþjóðlegum íþróttaviðburðum hér á landi? Er óframkvæmanlegt að keppa áhættulaust við fulltrúa Ísraelsríkis?

Það segir sitt um hneisuna að þetta lið fái að taka þátt yfir höfuð. Enginn vill spila við Ísrael. Á meðan 20 önnur lið keppast í komandi umspili um sæti á HM án allra vandræða heima og að heiman (nema Úkraína sem þarf að spila í Litáen) á þessi vitleysa sér stað hér á landi.

Vitleysa sem öllum er ljóst að dregur úr vægi keppninnar.

Hver eru áhrifin af sniðgöngu?

Skiljanlega er kallað eftir sniðgöngunni vegna þess sem gengur á í Palestínu en þegar blóð er sagt á höndum leikmanna íslenska liðsins vegna komandi leiks þarf að staldra við.

Skilaboð sniðgöngu yrðu hugsanlega einhver en erfitt er að gefa sér hver niðurstaðan af henni yrði. Við vitum ekki hverjar afleiðingarnar yrðu eða viðbrögð umheimsins.

Sniðgangan gæti skapað fyrirsagnir í nokkra daga áður en þær féllu hreinlega í gleymskunnar dá líkt og aðrar hingað til.

Frá árinu 2021 hafa tugir íþróttamanna reynt að senda álíka skilaboð með því að neita að mæta Ísraelum og kasta frá sér sæti í alþjóðlegri keppni.

Þar eru íþróttamenn frá Jórdaníu, Súdan, Kúveit, Írak, Íran, Óman, Líbanon, Bangladess og Sýrlandi. Það hefur verið á alþjóðlegum mótum í til að mynda tennis, á brimbrettum, futsal, bardagaíþróttum, skák, borðtennis, sundi og íshokkí. 

Ef þú, lesandi góður, vissir af einhverri þessari sniðgöngu voru áhrifin einhver. En í öllum þeim tilvikum fengu ísraelsku mótherjarnir að halda sínu sæti og staðan á Gaza breyttist lítið.

Ef ísraelska liðið er tól í vél ísraelska ríkisins til að réttlæta blóðbaðið á Gaza-ströndinni má færa rök fyrir því að liðið fái þeim mun stærra svið til þeirrar réttlætingar séu leikirnir sniðgengnir.

Ísrael fær HM-sæti á silfurfati.

Íþróttahreyfingarinnar og stjórnvalda að grípa í taumana

Málin hafa verið rædd fram og til baka á skrifstofu HSÍ síðustu daga enda staðan erfið. Sniðganga kom þar til umræðu en ef til vill er skiljanlegt að falla frá slíkum hugmyndum með þetta í huga. Árangur af sniðgöngu í stóra samhenginu er í besta falli óljós.

Alþjóðasambönd í íþróttum bera ábyrgð á stöðunni sem er uppi og þeirri öskrandi mótsögn að Ísraelar fái að keppa á alþjóðavettvangi meðan Rússar sitja úti í horni. Þau eru ábyrg fyrir því að skrípaleikir líkt og þessi sem á sér stað í kringum komandi landsleiki að Ásvöllum eigi sér stað.

Höfum í huga að íslenska íþróttahreyfingin og hennar sérsambönd hafa tillögurétt innan alþjóðahreyfingarinnar.

Lisa Klaveness, forseti norska fótboltasambandsins, reið á vaðið í desember þegar hún kallaði eftir aðgerðum þegar Noregur dróst með Ísrael í forkeppni HM í fótbolta. Það er alveg tímabært að taka það samtal og að íslensk íþróttahreyfing láti til sín taka á alþjóðavettvangi líkt og sú norska sem hefur einnig látið mannréttindamál í Katar og Sádi-Arabíu sig varða.

Fátt heyrðist frá KSÍ í fyrra þegar karlalandsliðið í fótbolta mætti því ísraelska í umspili fyrir EM 2024. Þar kom sniðganga ekki til umræðu á skrifstofu sambandsins.

Það má velta fyrir sér sanngirninni í því að varpa allri ábyrgð til leikkvenna íslensks landsliðs sem ætlar sér á heimsmeistaramót og varð fyrir því óláni að dragast gegn Ísrael. Íþróttakonur sem eru settar í ómögulega stöðu og þora vart að koma í viðtöl af ótta við viðbrögð almennings.

Að segja að hendur þeirra verði ataðar palestínsku blóði við að mæta ísraelsku liði er ósanngjarnt.

Auðvitað þarf einhver að stíga skrefið en sú ábyrgð liggur hjá íslenskri íþróttahreyfingu og íslenskum stjórnvöldum, sem hafa verið jafn áberandi aðgerðalaus.