„Ég fer og kíki og þá er þarna þetta stærðarinnar lamba­læri“

Ásrún Magnúsdóttir hefur undanfarin ár lagt leið sína upp að Hafravatni oft á viku til að skokka. Síðasta laugardag, þann 4. júlí, sneri hún heim úr hlaupatúrnum sem hún fór í austan við vatnið, í Þormóðsdal, með óvæntan feng.

„Ég fer núna reglulega og er að skokka og æfa mig fyrir Reykjavíkurmaraþonið og þeir eru voða góðir hundarnir oft, þeir eru bara svona hjá mér,“ segir Ásrún.

„Svo allt í einu svona skjótast þeir eftir einhverju upp í hlíð og eru ekki að koma þegar ég kalla, sem mér finnst mjög skrítið, þeir koma nú oftast,“ segir hún og útskýrir að „þá hafa þeir runnið á eitthvað og ég fer og kíki og þá er þarna þetta stærðarinnar lambalæri.“

Næsta byggð er í að sögn Ásrúnar í um fimmtán hundruð metra fjarlægð og segist hún þegar hafa heyrt í þeim sem búa í því húsi. Þau hafi ekkert kannast við lambalærið. 

Þá fannst þeim fyrst líklegast að einhver hefði komið lærinu fyrir eftir að hafa eitrað það en við nánari athugun virkaði það nýkryddað og því hæpið að það hefði verið hugsað til annars en matargerðar.

Ásrún ákvað að taka lambalærið með sér úr hlaupatúrnum til öryggis ef það skyldi vera eitrað en svo fór hún aftur út að hlaupa með hundana tvo í gær, mánudaginn 6. júlí, og viti menn: þau fundu meiri mat í móanum.

„Ég kom inn á svipaðar slóðir, þá byrjaði ég að fara þarna upp eftir þar sem lambalærið var og þeir fara að þefa og eru að reyna að leita að fjársjóðnum sínum,“ segir hún. Lambalærið hafði legið stuttan spöl frá göngustíg sem liggur frá Hafravatni í Reykjavík.

„Svo ég fór örlítið lengra núna en síðast, ekkert mikið samt, bara svona rétt smá og þá aftur svona skýtur hundunum út af leiðinni og ég kíki og þá er þarna, ég veit ekki hvort það séu sirloin-steikur eða hvað þetta er,“ segir hún og bætir við: „Fínasta lambakjöt.“

Ekki einungis kjöt í grasinu

Hún segir kjötið hafa verið hrátt og ókryddað en að henni þætti ólíklegt að það hefði legið í frostlegi vegna þess að annars væri það blátt og mögulega væri efnalykt af því.

 Hundarnir hlýddu henni sem betur fer þegar hún skipaði þeim að snerta ekki við steikunum en til þess að gera málin enn undarlegri þá voru í grasinu einnig nokkrar heilar flatkökur, ósmurðar.

„Ég var ekkert að búast við þessu þarna og dró hundana svolítið fljótt frá þessu og ætlaði að fara aftur til baka og sækja þetta, ég var ekki með neinn poka í bílnum eða neitt,“ segir hún og bætir við: „Nema hundakúkapoka, þetta passaði nú ekki þar.“

Það er ekki svo mikil umferð fólks með hunda um svæðið og engin áningarsvæði eða neitt slíkt þarna þar sem hún fann matinn að sögn Ásrúnar. Þá segir hún ekki heldur vera neitt af útigrillum eða slíku á þessum kafla gönguleiðarinnar sem gæti útskýrt grillkjötið.

„Þetta er ekki einhver útivistarstaður og ég fann engin kol eða rusl þarna, engar umbúðir eða neitt.“

Tólfti jólasveinninn mögulega snemma á ferð

Ásrún birti færslu á Facebook-hópnum Hundasamfélagið þar sem hún vakti athygli á málinu og fjöldi ummæla safnaðist hratt og örugglega undir færslunni. Þá voru sumir sannfærðir um að stór fugl, svo sem hrafn, hefði gripið kjötið og flogið með það yfir svæðinu. Aðrir virtust á því að tólfti jólasveinninn, Ketkrókur, hefði farið árstíðavillt.

Ásrúnu fannst líklegt að lærinu hafi verið komið þarna fyrir fyrst á laugardag og svo restinni af matnum seinna.

„Kjötið virtist vera mjög ferskt. Ef þetta væri búið að vera síðan á laugardag þá væri það orðið þurrt,“ segir Ásrún og bætir því við að „svo er ég líka nokkuð viss um að það séu refagreni þarna.“

Ásrún hefur nú haft samband við Keldur, tilraunastöð Háskóla Íslands í meinafræðum, í von um að fá það athugað hvort kjötið innihaldi eitur. 

Þau bentu henni á það að heyra frekar í Matís, Miðstöð mælinga, rannsókna og þróunar fyrir matvælaframleiðslu á Íslandi,  sem bentu henni á að setja sig í samband við Matvælastofnun (MAST).

Hlaupatúrinn á laugardaginn síðasta hefur því undið þannig upp á sig að Ásrún sér fram á að gera sér ferð á skrifstofur MAST á Selfossi, sem er á opin frá 10:00 til 14:00, á næstu dögum.

Aldrei vitað annað eins

Sjálfboðaliði hjá Dýrfinnu, samtökum sem aðstoða við leit að týndum dýrum, segist ekki hafa fengið tilkynningar um eitraða kjötbita á þeim slóðum sem lambalærið og steikarbitarnir dúkkuðu upp á. Þá segist hún ekki vita til þess að lambalæri hafi áður verið notuð til þess að eitra fyrir hundum; yfirleitt sé notast við ódýrara kjöt svo sem pylsur.

„Við punktum allt saman hjá okkur, ég hef ekki fengið neitt af þessum stað nýlega,“ segir Eygló Anna Ottesen í samtali við blaðamann en hún segir algengt að notast sé við frostlög, músaeitur eða annað slíkt þegar fólk tekur sig til og eitrar viljandi fyrir dýrum.

Fáið þið reglulega tilkynningar um að eitrað hafi verið fyrir gæludýrum?

„Við fáum þetta kannski reglulega oft út af því að við fáum tilkynningar um þegar það sést til dæmis veikburða köttur. Þá hugsum við alltaf: hvað komst hann í?“ segir Eygló Anna.

Líkt og fyrr segir hefur Ásrún farið reglulega út að hlaupa undanfarið en hún er að undirbúa sig til að hlaupa tíu kílómetra í Reykjavíkurmaraþoninu í ágúst til styrktar Ljósinu, endurhæfingar- og stuðningsmiðstöð fyrir þá sem greinast með krabbamein.

Málefnið liggur henni því mjög nærri hjarta en hún missti pabba sinn fyrir tíu árum úr briskrabbameini og fyrir um hálfu ári greindist systir hennar með heilaæxli.

Hægt er að nálgast styrktarreikninginn hér.