Þrengt að sjoppum og skemmti­stöðum á meðan borgin breytist í eitt stórt hótel

„Ég veit um stað“ er nýjasta lag Frumburðar (Orra Starrasonar) af samstarfsplötunni Helgi á Prikinu, sem er gefin út af vegum Sticky Records, en tónlistarmaðurinn Skoffín kemur einnig fram á laginu.

Helgi á Prikinu samanstendur af sjö lögum með sjö ólíkum gestalistamönnum og kemur nýtt lag út í hverri viku og tónlistarmynband með hverju þeirra. Í síðustu viku kom út nostalgískt tónlistarmyndband við lagið „Fokkamérupp“ með Alösku1876.

Oddur „Klöts“ Ólafsson leikstýrði myndbandinu við „Ég veit um stað“ og Svavar Burgundy framleiddi það og stýrði kvikmyndatöku en í myndbandinu koma einnig fram Grettir Valsson, Sunniva Skorstad og Jens Jensson, sem áhorfendur kannast eflaust við úr kvikmyndinni Losta.

Tónlistarmyndbandið má sjá hér að neðan:

Verið að breyta Reykjavík í eitt stórt hótel

„Hugmyndin að laginu kviknaði þegar ég var að vinna á Röntgen sem hljóðmaður en þar erum við með plötusnúða öll kvöld og reynum að halda tónleika reglulega. Nema hvað, það er hótel beint á móti staðnum sem hefur kvartað undan hávaða og sett okkur ákveðnar skorður. Við megum ekki halda tónleika eftir ákveðinn tíma, þurfum að vera með lokaða glugga og megum ekki fara yfir ákveðin desibelmörk,“ segir Orri.

„Mér fannst þetta svolítið absúrd staða. Ferðamenn bóka sér hótel í hjarta næturlífs Reykjavíkur og kvarta svo yfir því að þar sé næturlíf. Ef við breytum Reykjavík í eitt stórt hótel, hvað verður þá eftir fyrir ferðamennina að heimsækja? Er það ekki einmitt menningin og mannlífið sem dregur fólk hingað?“ segir hann.

„Lagið spratt upp úr þessari upplifun en fjallar í raun um stærra mál, hvernig Reykjavík er að breytast með auknum túrisma. Maður fær stundum á tilfinninguna að það sé minna pláss fyrir fólkið sem býr hér og menninguna sem gerir borgina skemmtilega til að byrja með.“

Lagið sé líka ástaróður til næturlífs Reykjavíkur og fólksins sem maður rekst á í bænum.

„Reykjavík er svo lítil borg að ef maður tekur einhvern þátt í samkvæmislífinu fer maður fljótt að þekkja barþjónana, fastagestina og alls konar kunnugleg andlit sem maður rekst svo á út um allt. Það er eitthvað fallegt við þessa smábæjarstemningu, að geta farið út að dansa og verið nokkuð viss um að hitta einhvern sem maður þekkir.“

Tónlistarmyndbandið var tekið upp við gamlar sjoppur og kjörbúðir, sem eru á hverfanda hveli. Í stíl við þemað, síðustu vígi gömlu Reykjavíkur, ákváðu höfundar að frumsýna myndbandið í einni af fáu eftirstandandi sjoppum miðbæjarins, Vikivaka á Laugarvegi, og var myndbandið sýnt á gömlu túbusjónvarpi, og tónlistin spilaðist úr gamaldags klukkuútvarpi.

Áhorfendur gæddu sér á pylsum og kóki og gátu tekið þátt í ýmiss konar sjoppuathöfnum. Sumir skelltu sér í spilakassann, aðrir keyptu sér lottó, sælgæti eða tóbak. 

Sjónvarpið og útvarpið verða áfram í Vikivaka, þar sem myndbandið og lagið verður á stanslausri spilun yfir helgina og gangandi vegfarendur og viðskiptavinir sjoppunnar geta séð afrakstur höfunda í túbusjónvarpinu.