Ætlaði að æða inn í reykjar­mökkinn þegar hún heyrði ör­væntingar­veinin í hundunum

Erna Christiansen, ung kona sem missti sex hunda og aleiguna í eldsvoða í Kópavogi í fyrradag, lýsir hræðilegri geðshræringu og sorg vegna brunans. Hún fylgdist bjargarlaus með heimili sínu brenna og heyrði örvæntingar- og sársaukaveinin í hundunum sex sem brunnu inni. Fjórir hundar Ernu björguðust þó og braggast vel, sem hún kveðst óendanlega þakklát fyrir.

Eldurinn kviknaði á heimili Ernu við Arakór í Kópavogi síðdegis á þriðjudag. Fram hefur komið að eldurinn er talinn hafa kviknað út frá lampa, sem tæknideild lögreglu hefur til rannsóknar. Líkt og áður segir brunnu sex hundar inni, þau Echo, Abby, Mona, Oriana, Ohana og Moli, og þá varð einnig gríðarlegt tjón á heimilinu, líkt og myndir af vettvangi brunans sem fylgja fréttinni sýna.

Misstu húsið á tíu mínútum

Erna ræktar hunda af tegundinni Russian toy undir merkjum ræktunarinnar Great Icelandic Toy og voru því margir hundar, þrír aðeins sex vikna gamlir, í húsinu þegar eldurinn kom upp.

Erna segir að allt hafi verið með kyrrum kjörum þriðjudaginn örlagaríka. Dagurinn hafi gengið sinn vanagang; um klukkan hálf þrjú síðdegis gaf Erna hundunum sínum að borða og skaust svo með einn þeirra, Lólu, til dýralæknis. En andartaki síðar dundu ósköpin yfir.

„Um fimm mínútum síðar hringir mamma í sjokki, spyr mig hvar ég sé og segir að það sé kviknað í. Ég sný strax við í algjöru sjokki og bruna heim. Þegar heim er komið hefur reykurinn teygt sig á efri hæðina og allt húsið stútfullt af svörtum reyk,“ segir Erna.

„Við misstum húsið okkar á fimm til tíu mínútum. Hvorki mamma né systir mín náðu að fara niður og reyna að slökkva eldinn eða bjarga hundunum.“

Ætlaði að æða inn í reykjarmökkinn

Erna segist hafa ætlað að æða inn í reykskýið sem tók á móti henni þegar hún kom aftur að húsinu en móðir hennar hafi haldið aftur af henni.

„Mamma náði að stoppa mig áður en ég fór inn í brennandi húsið til að reyna að bjarga skælandi, grátandi og öskrandi hundunum mínum. Ég hefði farið inn en það var bara of seint og það var gott að einhver stoppaði mig,“ segir Erna.

Hún þurfti því að fylgjast með heimili sínu brenna og hlusta á örvæntingarveinin í hundunum sem þar voru inni á meðan lögregla, slökkvilið og sjúkraliðar reyndu að bjarga því sem bjargað varð. Erna lýsir gríðarlegri geðshræringu og sorg þessar erfiðu mínútur sem þá fóru í hönd.

„Eftir útreikning í hausnum hjá mér, miðað við magn reyks, elds, hita og tíma hafði ég misst allt. Það væri mjög ólíklegt að þessir litlu líkamar myndu lifa þetta af. Ég gargandi, grátandi, öskrandi, dettandi. Og óhljóðin frá hundunum mínum berjast fyrir lífi sínu, kvalafullu öskrin í sex vikna gömlu hvolpunum mínum, gráturinn í stelpunum mínum. Mér fannst eins og enginn ætlaði að hlusta á mig. Horfandi á íbúðina brenna í margar, margar mínútur áður en ég var dregin í burtu, á meðan hundarnir hættu smátt og smátt. Ég var viss um að þetta væri búið,“ segir Erna.

Finnst lífið hafa verið hrifsað af sér

Svo leið og beið. Erna segir að lögregla hafi fljótlega tjáð henni að ekki hefði náðst að bjarga hvolpunum þremur og einni tíkinni en fjórir hundar hefðu verið fluttir á Dýrapsítalann í Víðidal. Þangað fór Erna ásamt systur sinni.

„Við mætum inn og fáum mjög hlýjar móttökur. Það er útskýrt fyrir mér að þær séu með fjóra hunda hjá sér og allir á lífi. En ég vissi ekki hverjir,“ segir Erna. „Mér leið eins og þetta væri lottó. Hver er á lífi?“

Hundarnir fjórir sem lifðu af, þær Vigdís, Baileys, Imma og Lizzy, braggast vel, að sögn Ernu. Þó þurfti að leggja Immu aftur inn eftir að henni hrakaði í gær en hún er nú komin aftur heim. Erna segir að áfallið, bæði tilfinninga- og efnislegt, sé ólýsanlegt.

„Hundarnir eru líf mitt. Ég lifi fyrir þá. Og lífið var hrifsað að mér. Næstum allt var tekið af mér og ég skilin eftir allslaus, með hálfan haus, brotið hjarta og skurð í sálinni. Íbúðin og allt sem var í henni brann,“ segir Erna.

Nokkrir hlutir sem hafa mikið tilfinningalegt gildi fyrir Ernu komust þó því sem næst óskaddaðir úr brunanum. Tvær öskukrukkur af gömlum hundum Ernu náðust úr brunarústunum, auk hálsmens sem smíðað var í eftirmynd loppu hunds sem Erna missti í fyrra.

Þá kveðst Erna afar þakklát öllum sem hafa rétt henni hjálparhönd í kjölfar brunans. Þeir séu margir.

„Takk fyrir að bjarga stelpunum mínum slökkviliðið og Dýraspitalinn í Viðidal, og Dýraríkið fyrir að gefa okkur allar nauðsynjavörur fyrir stelpurnar sem eru eftir. Og svo má ekki gleyma Guðfinnu minni, sem hefur staðið við bakið á mér eins og klettur, veitt mér gistingu og hjálp með stelpurnar,“ segir Erna.