Stein­sofandi þegar drunurnar riðu yfir: „Er þetta kjarn­orku­sprengja?“

„Við vorum steinsofandi og ég vaknaði við þessi svaka læti og húsið að hristast. Maður veit alveg hvernig jarðskjálfti er og þetta var ekki þannig,“ segir Rebekka Halldórsdóttir sem stödd er á Möltu í fríi ásamt eiginmanni sínum Sturlu Þór Böðvarssyni. Enginn lést í sprengingunni sen varð klukkan hálf sjö að morgni en tveir slösuðust.

Myndband sem Sturla tók af svölunum.

Hvernig tilfinning er það að finna fyrir svona sprengingu?

„Hræðileg. Maðurinn minn hugsaði rökrétt en ég tapaði mér, ég hugsaði bara að það hlyti að vera komið stríð, að Pútín væri mættur og það fyrsta sem ég greip í var passinn og peningar, ég ætlaði bara út. Svo fór allt öryggiskerfið í gang til að vekja íbúa, þannig hávaðinn jókst við það. Svo sprungu rúður neðar í húsinu,“ segir Rebekka.

Hjónin sem gistu á sjöundu hæð drifu sog út á svalir til að athuga hvað væri um að gera. Rebekka segir mikla mengun hafa lagst yfir borgina sem Rebekka líkir við drullu um leið og sprengingarinnar varð vart.

„Við náttúrulega æðum út á götu eins og allir. Það voru allir að tala við okkur og spyrja, spyrja hvað hefði gerst.“

Á myndum og myndböndum lítur þetta svolítið út eins og kjarnorkusprengja?

„Ég hugsaði það. „Er þetta kjarnorkusprengja?“ Það er búið að vera mikið í gangi í höfðuborginni, margir að fagna og svona eftir kosningar og við héldum kannski að það væri hafin einhver uppreisn eða eitthvað.“

Rebekka segir að sprengingin hafi eðli málsins samkvæmt setið í þeim hjónum. Rakettur hafi ekki hætt að springa í verksmiðjunni fyrr en um miðjan dag.

„Maður var bara allan daginn að ná sér og átti mjög erfitt með að fara að sofa. Um kvöldið hugsaði maður samt að það væri lán í óláni að allar raketturnar hefðu sprungið, þær gætu varla sprungið aftur annað kvöldið í röð, en þetta var mjög óþægilegt og maður þurfti að dreifa huganum.“