Sakar Maríu um trumpisma

Kveikjan að umræðunni nú er hlaðvarpsviðtal Diljár þar sem hún dró ekki af sér, sagði það sláandi hvernig femínistar kjósi að horfa í gegnum fingur sér þegar um sé að ræða kynbundið ofbeldi innflytjenda. Ákveðnum hópum hafi verið veittur „súkkulaðipassi“ í mannréttindamálum sem hún sagði að væri hræsni.

Femínistar svöruðu þessum málflutningi Diljár af nokkurri hörku. María Lilja Ingveldar Þrastardóttir Kemp fjölmiðlakona sagði hana tala af vanþekkingu um málefni innflytjenda, menningu og heimilisofbeldi. Hún taldi Diljá ala á fordómum með umfjöllun sinni um gerendur af erlendum uppruna, heiðurstengdu ofbeldi og fordæmingu á því. 

Drífa Snædal talsmaður Stígamóta og Linda Dröfn Gunnarsdóttir framkvæmdastjóri Sígamóta gagnrýndu Diljá sömuleiðis í Bítinu. Drífa sagði að svo virtist sem fólk ætti auðveldara með að fordæma ofbeldi af hálfu erlendra gerenda. Tölfræðin hjá Stígamótum bendi ekki til þess að fjölgun hefði átt sér stað hvað ofbeldi þess hóps varðar, umfram íslenskra gerenda.

Linda Dröfn sagði að sér þætti leitt að sjá sundrungu í baráttunni. Barist væri gegn ofbeldi í nánum samböndum, sama hvaðan það komi og tekið sé á því á sama hátt.

Í aðsendri grein Diljár á Vísi svarar hún Maríu Lilju sérstaklega. Hún telur ljóst að María Lilja hafi ekki hlustað á viðtalið og spyr hverjum hugmyndir hennar séu skaðlegar. Hún hafi beint talinu að tvenns konar alvarlegu ofbeldi sem viðgangist „á ákveðnum landsvæðum og menningarheimum“.

„Annars vegar kynfæralimlestingu kvenna (FGM) og hins vegar heiðurstengdu ofbeldi. Ég fór yfir ferðir mínar á vettvang og fundi mína með fórnarlömbum þessa grimmilega ofbeldis því að áður en ég varð þingmaður var ég aðstoðarmaður utanríkisráðherra. Ég var reyndar líka lögmaður og starfaði við réttindagæslu, m.a. þolenda heimilisofbeldis. Það veitti mér góða innsýn,“ segir Diljá.

Mun meira sameiginlegt

Hún hafnar því að með orðræðunni sé hún að ala á fordómum gegn múslimum, þar sem hún hafi ekki nefnt þau trúarbrögð sérstaklega. 

„Hins vegar benti ég á að kynfæralimlesting í Sierra Leóne, samstarfslandi okkar í þróunarsamvinnu, hefði skaðað allt að yfir 90% kvenna þar. Trúarbragðaskiptingin þar er ca. 3/4 islam og 1/4 kristni. Þarna afhjúpar María eins og víðar mikla vanþekkingu á viðfangsefninu (og að hún hlustaði ekki),“ segir Diljá og ennfremur: 

„María segir mig einnig fullyrða að ,,innflytjendum fylgi aukið heimilisofbeldi”. Það sagði ég ekki heldur, en trumpisminn fer víða. Ég hef ekki kynnt mér þá tengingu sérstaklega og læt því vera að tjá mig um hana. Vinnubrögð sem María ætti e.t.v. að tileinka sér.“

Í grein sinni sakaði María Diljá um að „taka ekki samtalið“ við „arabíska femínista“ og „svartar og brúnar flóttakonur“, meðal annars. Diljá kveðst hins vegar hafa, sem aðstoðarmaður utanríkisráðherra, átt samtöl við kynsystur af öðrum uppruna. Þau samtöl leiði hana að þeirri skoðun að „þær eigi mun meira sameiginlegt með mínum viðhorfum en viðhorfum Maríu“.

Ætti að hlusta meira

Loks spyr Diljá hvers vegna hún fái neikvæð viðbrögð við því að ræða þessi mál, „viðfangsefni Íslands í þróunarsamvinnu“.

„Kvennaathvarfið og Reykjavíkurborg stóðu fyrir ráðstefnu um heiðurstengt ofbeldi og kynfæralimlestingu og uppskáru lof fyrir. Beindu kastljósinu að fjölskyldum hér af erlendum uppruna og flóttafólki. Af hverju þessi ólíku viðbrögð? Er þá ekki sama hvaðan gott kemur? Má hægri kona ekki taka upp þessi mál? Það eru ekki margir íslenskir stjórnmálamenn sem taka þessi málefni eins oft upp og ég, ekki síst þróunarsamvinnu.“

Diljá segir mikið hafa verið lagt upp úr því í hennar uppbeldi að hlusta á fólk og reyna að skilja það. 

„Ég vil ekki hvetja Maríu til samtals við fólk af ákveðnum húðlit eins og hún gerir svo ósmekklega í sínum skrifum. En María ætti e.t.v. að eiga samtöl við fleiri en vinahópa í útvöldum hverfum í Reykjavík. Umfram allt held ég þó að María ætti að temja sér að hlusta meira.“