Ísland orðið töff á ný Jón Sigurður Eyjólfsson skrifar 6. apríl 2011 07:00 Ég vildi að ég væri Íslendingur,“ sagði heimspekingurinn og fjölmiðlamaðurinn Gabriel Albiac í útvarpsþætti einum um síðustu helgi. Ég hafði heyrt af ófáum kanadískum kaupsýslumönnum í svipuðum hugleiðingum svo ég taldi fyrst að skæður Íslandsfaraldur væri kominn á dreif. En síðan áttaði ég mig á því af hverju Gabriel og svo ótal margir Spánverjar öfunda okkur þessa dagana. Til að útskýra það verð ég að fara til Mekka minninganna, það er að segja til Bíldudals, og rifja upp lítið atvik frá bernskunni. Þá var ég sex eða sjö ára og átti yfir höfði mér bólusetningu sem olli mér gífurlegu hugarangri. Þegar ég er að fara til hjúkkunnar mæti ég Loga vini mínum sem var að koma úr bólusetningu. „Var þetta vont?“ spurði ég. „Nei, ekkert rosalega,“ segir hann mannalega en þar sem ég vissi að hann lifði eftir vestfirska móttóinu „eigi skal haltur ganga meðan báðir fætur eru jafn langir“ þá var þetta ekki mikil hughreysting. Þessar fáu mínútur sem ég beið eftir að vera sprautaður voru skelfilegar og mikið öfundaði ég þá Loga, sem var reyndar ekki alveg ósærður en gat þó um frjálst höfuð, eða kannski frekar frjálsan rass, strokið. Öfund Spánverja er af svipuðum toga. Þeir eru reyndar komnir á hnén en þeir telja sig eiga hrunið eftir. Og eftir hrun er girt niður um mann og bóluefni við eyðslusemi og töffaraskap er látið vella úr nálinni sem rekin er á kaf í aðra rasskinnina. Í þeirra huga eru Íslendingar ættbálkurinn sem fyrstur fékk þennan skammt. „Var þetta ekki alveg svakalegt?“ spyrja þeir mig oft með angistarsvip. Ekki nóg með það heldur tala þeir nú um það að við Íslendingar séum vösk þjóð sem hafi hespað þennan ófögnuð af. „Þeir létu bankana gossa, síðan ráku þeir ríkisstjórnina með pottaglamri og núna eru þeir að klófesta bankamennina,“ sagði til dæmis Gabriel. Með öðrum orðum, þeir eiga ekki aðeins eftir að finna fyrir nálinni heldur óttast þeir einnig aðfarirnar. Þeir gætu þess vegna lent hjá lækni sem er skjálfhentur og spyr tíðinda meðan hann dundar við að koma nálinni í rassinn. Og þar sem „spænska veikin“ þrífst enn þurfa þeir kannski að koma daginn eftir og fá sprautu í hina rasskinnina. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Jón Sigurður Eyjólfsson Mest lesið Nú er tíminn! Ása Valgerður Sigurðardóttir Skoðun Prince Polo, var táknmynd spillingar kommúnismans í Evrópu Júlíus Valsson Skoðun Að standa af sér storminn Gerður Björk Sveinsdóttir Skoðun Veist þú hver heldur á skærunum eða litar á þér hárið? Margrét Ósk Brynjólfsdóttir,Sigríður Valdís Bergvinsdóttir Skoðun Þetta er ekki ástand – þetta er þjóðarglæpur Vilhelm Jónsson Skoðun Hvað þarf marga borgarfulltrúa til að skipta um ljósaperu? Páll Edwald Skoðun Lest í stað Borgarlínu? Runólfur Ágústsson,Orri Björnsson,Kjartan Már Kjartansson Skoðun Þjóðin hræðist ekki leigupennana Sverrir Páll Einarsson Skoðun Hvað er planið? Hildur Jónsdóttir Skoðun Þegar við hugum að líðan styrkjum við allt samfélagið Valdimar Víðisson Skoðun
Ég vildi að ég væri Íslendingur,“ sagði heimspekingurinn og fjölmiðlamaðurinn Gabriel Albiac í útvarpsþætti einum um síðustu helgi. Ég hafði heyrt af ófáum kanadískum kaupsýslumönnum í svipuðum hugleiðingum svo ég taldi fyrst að skæður Íslandsfaraldur væri kominn á dreif. En síðan áttaði ég mig á því af hverju Gabriel og svo ótal margir Spánverjar öfunda okkur þessa dagana. Til að útskýra það verð ég að fara til Mekka minninganna, það er að segja til Bíldudals, og rifja upp lítið atvik frá bernskunni. Þá var ég sex eða sjö ára og átti yfir höfði mér bólusetningu sem olli mér gífurlegu hugarangri. Þegar ég er að fara til hjúkkunnar mæti ég Loga vini mínum sem var að koma úr bólusetningu. „Var þetta vont?“ spurði ég. „Nei, ekkert rosalega,“ segir hann mannalega en þar sem ég vissi að hann lifði eftir vestfirska móttóinu „eigi skal haltur ganga meðan báðir fætur eru jafn langir“ þá var þetta ekki mikil hughreysting. Þessar fáu mínútur sem ég beið eftir að vera sprautaður voru skelfilegar og mikið öfundaði ég þá Loga, sem var reyndar ekki alveg ósærður en gat þó um frjálst höfuð, eða kannski frekar frjálsan rass, strokið. Öfund Spánverja er af svipuðum toga. Þeir eru reyndar komnir á hnén en þeir telja sig eiga hrunið eftir. Og eftir hrun er girt niður um mann og bóluefni við eyðslusemi og töffaraskap er látið vella úr nálinni sem rekin er á kaf í aðra rasskinnina. Í þeirra huga eru Íslendingar ættbálkurinn sem fyrstur fékk þennan skammt. „Var þetta ekki alveg svakalegt?“ spyrja þeir mig oft með angistarsvip. Ekki nóg með það heldur tala þeir nú um það að við Íslendingar séum vösk þjóð sem hafi hespað þennan ófögnuð af. „Þeir létu bankana gossa, síðan ráku þeir ríkisstjórnina með pottaglamri og núna eru þeir að klófesta bankamennina,“ sagði til dæmis Gabriel. Með öðrum orðum, þeir eiga ekki aðeins eftir að finna fyrir nálinni heldur óttast þeir einnig aðfarirnar. Þeir gætu þess vegna lent hjá lækni sem er skjálfhentur og spyr tíðinda meðan hann dundar við að koma nálinni í rassinn. Og þar sem „spænska veikin“ þrífst enn þurfa þeir kannski að koma daginn eftir og fá sprautu í hina rasskinnina.
Veist þú hver heldur á skærunum eða litar á þér hárið? Margrét Ósk Brynjólfsdóttir,Sigríður Valdís Bergvinsdóttir Skoðun
Veist þú hver heldur á skærunum eða litar á þér hárið? Margrét Ósk Brynjólfsdóttir,Sigríður Valdís Bergvinsdóttir Skoðun