ESB-pakkinn er gal­opinn

Börn eiga oft erfitt síðustu dagana og klukkustundirnar áður en jólahátíðin gengur í garð. Fallega innpakkaðar gjafir bíða þess að vera opnaðar eftir að klukkan slær sex á aðfangadag. Við þekkjum öll þessa barnslegu og fallegu eftirvæntingu. Eitthvað óráðið í loftinu, allt getur gerst.

Viðreisnarfólk er nú um stundir í hlutverki barnsins í aðdraganda jóla. Þingmenn og forysta flokksins iða í skinninu og gleðin er fölskvalaus enda tilgangur alls bramboltsins frá stofnun Viðreisnar nú innan seilingar – að koma Íslandi í Evrópusambandið.

Þau eru spennt. Svífa um. Yfirpeppuð. Hátt uppi.

En er fólki sem hagar sér þannig í jafn stóru máli treystandi? Þegar yfirvegun víkur fyrir barnslegri gleði og skynsemin víkur fyrir stórmennskubrjálæði.

Trúir því nokkur maður að formaður Viðreisnar og utanríkisráðherra Íslands muni, þegar til kastanna kemur, tala fyrir einhverju öðru en þeim samningi sem liggur fyrir að Ísland fær? Trúir því einhver að hún fari inn í aðlögunarviðræður með hagsmuni td. íslensk sjávarútvegs að leiðarljósi og standi upp í hárinu á ESB-liðum varðandi auðlindirnar? Manneskja sem hefur lagt allt sitt pólitíska þrek í veikja stoðir sjávarútvegs og renna Íslandi undir ESB?

Fyrsti tíminn er bestur til að horfast í augu við raunveruleikann og grípa í gömlu góðu skynsemina.

Það er nefnilega ekkert óvænt við það hvaða samning Íslandi bíðst að loknum aðlögunarviðræðum við ESB. Það liggur fyrir og allir geta kynnt sér það. Pakkinn er galopinn, uppi á borðum og enginn þarf að bíða þar til klukkan slær sex á aðfangadag.

Meira að segja Ríkisútvarpið sagði frá því síðastliðinn föstudag að „engar varanlegar undanþágur séu í boði“ – og birti svo prýðisgott viðtal við Heather Grabbe, sérfræðing hjá Bruegel hugveitunni, sem er alvöru nafn í Brussel-heiminum og aldeilis áhugasöm um viðgang sambandsins og vöxt þess.

Í viðtalinu spurði Björn Malmquist, fréttamaður RUV: Er um eitthvað að semja?

Heather svaraði: Það er alltaf um eitthvað að semja við ESB. 95% af reglubókum ESB eru óhagganlegar, þar sem ríkin 27 hafa þegar samþykkt þá hluta. Ríki hafa gerst aðilar og þurft að undirgangast alla þá þætti. En; ríki sem vill ganga í sambandið getur alltaf samið um tímalínu innleiðingar ESB-reglna og reglugerða og ESB vill sömuleiðis setja einhvern tímaramma á einhver hlunnindi. Pólskir bændur þurftu til dæmis að bíða í áratug eftir að fá niðurgreiðslur til sín samkvæmt sameiginlegur landbúnaðarstefnu ESB. Það er því rúm til að semja um aðlögunartíma en það er ekki lengur hægt að hafna tilteknum skilmálum (e. there are no opt-outs available anymore).

Allt passar þetta við það sem Stefan Fule, þáverandi stækkunarstjóri ESB, sagði forðum á blaðamannafundinum með Össuri Skarphéðinssyni, þáverandi utanríkisráðherra: Það eru engar varanlegar undanþágur frá regluverki ESB.

Pakkinn er opinn – ESB er í honum, alveg eins og það er og ekkert öðruvísi. Að halda öðru fram er blekking. Nú þarf að standa í lappirnar, nota skynsemina og verjast aðförinni að Íslandi.

Höfundur er þingmaður Miðflokksins.