Ekki sama manneskjan eftir hörmungarnar á Gasa

Margrét er stödd um borð í skipinu Samviskunni, úti fyrir ströndum Grikklands, og á leið til Gasa en hún gerir ráð fyrir að komast á áfangastað eftir viku til tíu daga. Skipið er hluti af Frelsisflotanum svokallaða sem samanstendur af um fimmtíu skipum en fólkið sem er um borð í skipunum vill með leiðangrinum reyna að rjúfa herkví og koma hjálpargögnum til fólksins á Gasa.

Margrét hefur verið óþreytandi við að knýja á um að íslensk stjórnvöld beiti sér fyrir friði. Við höfum séð hana í myndskeiðum í fréttum og á fréttaljósmyndum ganga fylktu liði í mótmælagöngum og á mótmælum fyrir utan ríkisstjórnarfundi. Það er eitt að mæta á mótmæli en annað að setja sig í hættu með því að sigla inná átakasvæði. Fréttastofa náði tali af Margréti í hádegisfréttum Bylgjunnar þar sem hún útskýrði hvers vegna hún hafi fundið sig knúna til að leggja í þennan leiðangur.

„Við getum ekki horft upp á þetta, aðgerðalaus eins og við höfum gert í tvö ár. Þetta eru hryllilegustu glæpir sem hægt er að ímynda sér; glæpir gegn lífinu sjálfu, glæpir gegn mannkyni og það án þess að nokkurt stjórnvald bregðist við.“

Þegar slík staða sé uppi þurfi óbreyttir borgarar að taka við keflinu.

„Almenningur hefur risið upp. Milljónir úti um allan heim hafa gengið, hrópað og sýnt stjórnvöldum með öllum þeim hætti sem þeim er möguleg hver vilji almennings er. Þau þola ekki mínútunni lengur að horfa upp á þennan hrylling; þetta þjóðarmorð sem Ísrael er að fremja á Palestínufólki á Gasa og líka á Vesturbakkanum.“

Nákomnir óttist um líf Möggu Stínu

Hún biðlar til stjórnvalda að leggja sitt af mörkum til að reyna að tryggja öryggi frelsisflotans. Þegar hún var spurð hvort hún fyndi fyrir ótta þá svaraði hún því neitandi en sagðist gera sér grein fyrir því hversu skrítið það væri í ljósi þess að hætta steðjaði vissulega að frelsisflotanum. Fólk sem er nákomið henni óttist um hana í þessum leiðangri.

„Okkar líf – allra í heiminum - hefur fengið nýja vídd við þessa afhjúpun hryllings sem við höfum verið áhorfendur að síðustu tvö ár,“ segir Margrét sem bætir við að vissulega sé þjáningarsaga Palestínumanna mun lengri en síðustu tvö ár.

„En núna á 21 öldinni þá höfum við fylgst með þjóðarmorðinu í beinni útsendingu en ég get ekki sagt að ég þekki mig sem sömu manneskju og áður. Þetta breytir manni því við erum manneskjur. Það er ekki fyrr en við finnum mikið til með öðrum sem við virkilega áttum okkur á því að við erum ein heild.“

Tilveran óbærileg fyrir Palestínumenn

Það sé hennar mat að einstaklingshyggja kapítalismans hafi grafið undan þessari tilfinningu á meðal valdastétta en hún finni það sterkt að almenningur finni til samkenndar með palestínsku þjóðinni.

„Það er enginn efi. Auðvitað veit ég að fólk nákomið mér óttast um mig en hvernig ímyndar fólk sér að palestínskar fjölskyldur á Íslandi upplifi mánudag, þriðjudag, miðvikudag, fimmtudag, föstudag, laugardag og sunnudag þar sem í gangi er stöðug niðurtalning um hver verði drepinn úr fjölskyldunni í dag, hver verður drepinn úr vinahópnum í dag. Þetta er óbærilegt,“ segir Margrét og bætir við að þetta sé ástæðan fyrir því að innra með henni sé enginn efi og engin spurning um hvort það hafi verið rétt af henni að halda í leiðangurinn til Gasa.