Setjum á okkur súrefnisgrímuna áður en við björgum heiminum. Nú þarf hinn þögli meirihluti að láta í sér heyra Steindór Þórarinsson skrifar 15. september 2025 11:02 „Darkness cannot drive out darkness; only light can do that. Hate cannot drive out hate; only love can do that.“ Orð Martin Luther King Jr. eru ekki slagorð. Þau eru áætlun. Hann prédikaði þetta sem lifandi leið til að mæta ofbeldi án þess að verða að því sjálfur. Uppruninn er skýr: Loving Your Enemies og bókin Strength to Love frá 1963. Þetta er kjarninn sem við þurfum að byrja á, heima hjá okkur og í umræðunni allri. Hvað þýðir þetta í reynd. Hætta að rífast til að vinna. Hætta að hlusta til að svara. Byrja að hlusta til að skilja. Það felur ekki í sér að gefast upp á sannfæringu. Það þýðir að virða manneskjuna á móti og rýmið á milli. Hættum að „vinna“ rifrildi Rifrildi sækja skammvinnan sigur. Hann skilur eftir tapara í næsta herbergi og dýpri skotgröf í næstu umræðuskiptum. Þannig magnast hatrið. King varaði við þessu: Þegar við svörum hatri með hatri dekkjum við nóttina enn frekar. Ljósið er aðferð, ekki tilfinning. Þar byrjar friður. Gandhi sagði þetta afdráttarlaust: „I object to violence because, when it appears to do good, the good is only temporary; the evil it does is permanent.“ Þetta er ekki mýkt, heldur agi. Hann skrifaði þetta í Young India 21. maí 1925 til að minna á að „hinn skjóti sigur“ ofbeldis skilar varanlegum skaða. Hlustum til að skilja Við höfum vanið okkur á hraðan svarhraða. Fáar setningar eru jafn hættulegar og „ég ætla að stoppa þig hérna“. Við tökum út andrýmið sem trúnaður þarf. Móðir Teresa minnti á einfaldan upphafspunkt: „Love begins at home. And love to be true has to hurt.“ Hún sagði þetta í Osló 1979 og setti síðan áheyrendur í sameiginlega bæn um að „skilja frekar en að vera skilin“. Þetta er leiðbeining um samskipti, ekki eingöngu trúartexti. Að hlusta til að skilja er mælanlegt. Þú getur spurt til baka í eigin orðum áður en þú svarar. Þú getur gefið hinu sjónarhorninu stutta samantekt sem hinn aðilinn samþykkir. Þú getur valið að fresta niðurstöðu þar til tilfinningar hafa hjaðnað. Þetta eru litlar aðgerðir sem hemja stórt tjón. Samstaða í stað skotgrafa Morðið á Charlie Kirk í Orem í Utah 10. september 2025 er síðasta, skelfilega merkið um hvar við endum þegar hatur stýrir. Við megum ekki svara slíku með meira hatri. Upphaf friðar er að við sækjum aftur í mannlega reisn, jafnvel þegar við erum djúpt ósammála. Ísland þarf að verða aftur land friðar og sátta í verki. Það krefst tvíþættrar ábyrgðar. Í alþjóðasamfélaginu verðum við áfram að styðja mannréttindi, réttarríki og hjálparstarf. Heima fyrir verðum við að temja okkur málfar og aðferðir sem byggja brú, ekki víggirðingar. „Við styrkjum ekki rifrildi“ Við getum tekið skýra afstöðu án þess að æsa til átaka. Íslensk stjórnvöld hafa lagt samtals 11,5 milljarða króna til Úkraínu frá 24. febrúar 2022 til 28. febrúar 2025, þar af 5,8 milljarða til öryggis og varna. Hið sama tímabil inniheldur líka verulegan mannúðarstuðning og orkuviðgerðir. Þessar tölur þurfa að liggja skýrt fyrir þegar við ræðum næstu skref: Hvert fer krónan og hvaða árangri skilar hún. Mín afstaða er einföld. Við eigum að vera raddbærir talsmenn sátta, friðar og samvinnu. Þýðir það að gera ekki neitt. Nei. Það þýðir að hafa í forgangi mannúð, endurreisn, heilbrigðisþjónustu, sálrænan stuðning og uppbyggingu samfélagsstofnana. Við getum talað skýrt gegn hernaðarofbeldi og samt varið mannréttindi með verkefnum sem draga úr þjáningu og byggja upp getu fólks til að lifa í friði. Rökræða með virðingu Rökræða er holl. Hún þarf ramma. Hér er ramminn sem virkar: Útskýra forsendur áður en fullyrðing er sett fram. Endurtaka mótrök andstæðings í sanngjarnri mynd áður en svarað er. Nota dæmi úr raunheimum, ekki skrum. Spyrja: Hvað gætu báðir deiluaðilar verið að misskilja? Spyrja í lokin: Hvað við getum samþykkt núna, þó lítið sé? Þetta er ekki „soft“. Þetta er vönduð aðferð til að ná niðurstöðu án þess að brjóta fólk. Þegar við kunnum þetta verður auðveldara að vera ósammála án þess að verða óvinir. Að vera sammála um að vera ósammála Ágreiningur er ekki bilun. Hann er eðlilegur í frjálsu samfélagi. En við þurfum að festa í menningu okkar, að ósamhljómur er ekki tilefni til mannorðsbrests eða útilokunar. Við getum sagt: „Hér stoppum við. Við erum ósammála. Við virðum hvort annað. Við höldum samt áfram að vinna saman þar sem hagsmunir skarast.“ Þetta er raunsæ áætlun sem dregur úr eitraðri tvískiptingu. Súrefnisgríman heima Við höfum nóg að gera hér heima. Laga gisin kerfi. Styrkja heilsugæslu og geðheilbrigði. Draga úr fátækt barna. Einfalda regluverk þar sem það þjónar ekki fólki. Þjónusta fólkið í landinu, sama hvaða kyn, húðlit, trú eða skoðanir. Það krefst minna af stórum yfirlýsingum og meira af litlum, stöðugum skrefum. Svo aftur að upphafinu: Ljós á móti myrkri. Ástin sem aðferð. Gandhi minnti á að ofbeldi virðist gera gagn í augnablik, en skaðinn lifir. King sýndi að eldur haturs slokknar ekki með meiri eldi. Móðir Teresa benti á að friður byrjar heima, í því sem við gerum hvert við annað dag hvern. Ef hinn þögli meirihluti talar nú skýrt, af virðingu og með aga, er hægt að snúa þessu. Það er okkar að byrja. Höfundur er Stofnandi Strax í dag og viðurkenndur markþjálfi. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir Skoðun Þjóðinni er að blæða út – og þetta á bara að reddast Vilhelm Jónsson Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson Skoðun Ástæður þess að ég kýs NEI þann 29. ágúst Sigurður P. Sigmundsson Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir Skoðun Atvinnulífið ætti að vilja sjá samninginn Margrét Guðmundsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Fullveldi þjóðar og fullveldi ríkis Þorsteinn Siglaugsson skrifar Skoðun ,,Taktu lyfin þín“ Ása Lind Finnbogadóttir skrifar Skoðun Hver bauð Baudenbacher? Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Kúvending eða ferð til fjár? Hallgrímur Oddsson skrifar Skoðun Hinsegin fólk á vinnumarkaði – Frá tölum til aðgerða Kolbrún Halldórsdóttir skrifar Skoðun Gervigreindin er heimskur, síljúgandi siðblindingi Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Ein borg, minna kerfi og betri nýting fjármuna Sölvi Breiðfjörð skrifar Skoðun Það er margt sem ég ekki skil Elinóra Inga Sigurðardóttir skrifar Skoðun Er skólinn að kenna barninu þínu að lesa? Ertu viss? Andri Þorvarðarson skrifar Skoðun Hvað metum við mest? Halla Hrund Logadóttir skrifar Skoðun Tæknilausnir og lesblindir Guðmundur S. Johnsen skrifar Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar Skoðun MR vinnur gegn markmiðum menntayfirvalda Óttar Kolbeinsson Proppé skrifar Skoðun Réttmæt kjörskrárvinnsla Haukur Arnþórsson skrifar Skoðun Látum ekki sumarið koma okkur aftur á óvart í Kópavogi Eydís Inga Valsdóttir skrifar Skoðun Á Ísland að segja sig úr UEFA? Theódór S. Halldórsson skrifar Skoðun Hvar eigum við heima? Martha Árnadóttir skrifar Skoðun Já er uppgjöf og Nei er ekki nóg Ágústa Árnadóttir skrifar Skoðun Hversu lengi eigum við að bíða? Kristín María Birgisdóttir skrifar Skoðun Akkeri og trygging fyrir Ísland Gunnar Örn Gunnarsson skrifar Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar Skoðun Hörmuleg húsnæðisstaða ungs fólks á Íslandi Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Mannréttindi eru ekki gjöf stjórnvalda Jón Þorsteinn Sigurðsson skrifar Skoðun Heilsuspillandi aðbúnaður fanga er dýrt stjórnunarlegt fúsk Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun 29. ágúst ‒ Fullveldið endurheimt? Jean-Rémi Chareyre skrifar Skoðun Fyrsta jáið skiptir máli Gunnar Ármannsson skrifar Skoðun Atvinnulífið ætti að vilja sjá samninginn Margrét Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar Skoðun Endalok einkalífsins: Hið alsjáandi auga Finnur Ágúst Ingimundarson skrifar Sjá meira
„Darkness cannot drive out darkness; only light can do that. Hate cannot drive out hate; only love can do that.“ Orð Martin Luther King Jr. eru ekki slagorð. Þau eru áætlun. Hann prédikaði þetta sem lifandi leið til að mæta ofbeldi án þess að verða að því sjálfur. Uppruninn er skýr: Loving Your Enemies og bókin Strength to Love frá 1963. Þetta er kjarninn sem við þurfum að byrja á, heima hjá okkur og í umræðunni allri. Hvað þýðir þetta í reynd. Hætta að rífast til að vinna. Hætta að hlusta til að svara. Byrja að hlusta til að skilja. Það felur ekki í sér að gefast upp á sannfæringu. Það þýðir að virða manneskjuna á móti og rýmið á milli. Hættum að „vinna“ rifrildi Rifrildi sækja skammvinnan sigur. Hann skilur eftir tapara í næsta herbergi og dýpri skotgröf í næstu umræðuskiptum. Þannig magnast hatrið. King varaði við þessu: Þegar við svörum hatri með hatri dekkjum við nóttina enn frekar. Ljósið er aðferð, ekki tilfinning. Þar byrjar friður. Gandhi sagði þetta afdráttarlaust: „I object to violence because, when it appears to do good, the good is only temporary; the evil it does is permanent.“ Þetta er ekki mýkt, heldur agi. Hann skrifaði þetta í Young India 21. maí 1925 til að minna á að „hinn skjóti sigur“ ofbeldis skilar varanlegum skaða. Hlustum til að skilja Við höfum vanið okkur á hraðan svarhraða. Fáar setningar eru jafn hættulegar og „ég ætla að stoppa þig hérna“. Við tökum út andrýmið sem trúnaður þarf. Móðir Teresa minnti á einfaldan upphafspunkt: „Love begins at home. And love to be true has to hurt.“ Hún sagði þetta í Osló 1979 og setti síðan áheyrendur í sameiginlega bæn um að „skilja frekar en að vera skilin“. Þetta er leiðbeining um samskipti, ekki eingöngu trúartexti. Að hlusta til að skilja er mælanlegt. Þú getur spurt til baka í eigin orðum áður en þú svarar. Þú getur gefið hinu sjónarhorninu stutta samantekt sem hinn aðilinn samþykkir. Þú getur valið að fresta niðurstöðu þar til tilfinningar hafa hjaðnað. Þetta eru litlar aðgerðir sem hemja stórt tjón. Samstaða í stað skotgrafa Morðið á Charlie Kirk í Orem í Utah 10. september 2025 er síðasta, skelfilega merkið um hvar við endum þegar hatur stýrir. Við megum ekki svara slíku með meira hatri. Upphaf friðar er að við sækjum aftur í mannlega reisn, jafnvel þegar við erum djúpt ósammála. Ísland þarf að verða aftur land friðar og sátta í verki. Það krefst tvíþættrar ábyrgðar. Í alþjóðasamfélaginu verðum við áfram að styðja mannréttindi, réttarríki og hjálparstarf. Heima fyrir verðum við að temja okkur málfar og aðferðir sem byggja brú, ekki víggirðingar. „Við styrkjum ekki rifrildi“ Við getum tekið skýra afstöðu án þess að æsa til átaka. Íslensk stjórnvöld hafa lagt samtals 11,5 milljarða króna til Úkraínu frá 24. febrúar 2022 til 28. febrúar 2025, þar af 5,8 milljarða til öryggis og varna. Hið sama tímabil inniheldur líka verulegan mannúðarstuðning og orkuviðgerðir. Þessar tölur þurfa að liggja skýrt fyrir þegar við ræðum næstu skref: Hvert fer krónan og hvaða árangri skilar hún. Mín afstaða er einföld. Við eigum að vera raddbærir talsmenn sátta, friðar og samvinnu. Þýðir það að gera ekki neitt. Nei. Það þýðir að hafa í forgangi mannúð, endurreisn, heilbrigðisþjónustu, sálrænan stuðning og uppbyggingu samfélagsstofnana. Við getum talað skýrt gegn hernaðarofbeldi og samt varið mannréttindi með verkefnum sem draga úr þjáningu og byggja upp getu fólks til að lifa í friði. Rökræða með virðingu Rökræða er holl. Hún þarf ramma. Hér er ramminn sem virkar: Útskýra forsendur áður en fullyrðing er sett fram. Endurtaka mótrök andstæðings í sanngjarnri mynd áður en svarað er. Nota dæmi úr raunheimum, ekki skrum. Spyrja: Hvað gætu báðir deiluaðilar verið að misskilja? Spyrja í lokin: Hvað við getum samþykkt núna, þó lítið sé? Þetta er ekki „soft“. Þetta er vönduð aðferð til að ná niðurstöðu án þess að brjóta fólk. Þegar við kunnum þetta verður auðveldara að vera ósammála án þess að verða óvinir. Að vera sammála um að vera ósammála Ágreiningur er ekki bilun. Hann er eðlilegur í frjálsu samfélagi. En við þurfum að festa í menningu okkar, að ósamhljómur er ekki tilefni til mannorðsbrests eða útilokunar. Við getum sagt: „Hér stoppum við. Við erum ósammála. Við virðum hvort annað. Við höldum samt áfram að vinna saman þar sem hagsmunir skarast.“ Þetta er raunsæ áætlun sem dregur úr eitraðri tvískiptingu. Súrefnisgríman heima Við höfum nóg að gera hér heima. Laga gisin kerfi. Styrkja heilsugæslu og geðheilbrigði. Draga úr fátækt barna. Einfalda regluverk þar sem það þjónar ekki fólki. Þjónusta fólkið í landinu, sama hvaða kyn, húðlit, trú eða skoðanir. Það krefst minna af stórum yfirlýsingum og meira af litlum, stöðugum skrefum. Svo aftur að upphafinu: Ljós á móti myrkri. Ástin sem aðferð. Gandhi minnti á að ofbeldi virðist gera gagn í augnablik, en skaðinn lifir. King sýndi að eldur haturs slokknar ekki með meiri eldi. Móðir Teresa benti á að friður byrjar heima, í því sem við gerum hvert við annað dag hvern. Ef hinn þögli meirihluti talar nú skýrt, af virðingu og með aga, er hægt að snúa þessu. Það er okkar að byrja. Höfundur er Stofnandi Strax í dag og viðurkenndur markþjálfi.
Skoðun Mannréttindi eiga ekki að vera pólitískt þrætuefni María Mist Þórs Sigursteinsdóttir skrifar
Skoðun Afborgunarlaus lán eru ekki neyðarúrræði – svar við dritdreifingu Halldór Jörgen Olesen skrifar
Skoðun Upplýsingaóreiðan sem enginn virðist ætla að uppræta – opin spurning til Þorgerðar Hnikarr Bjarmi Franklínsson skrifar
Skoðun Einkunnir sem ekki er hægt að treysta og foreldrar sem eiga að bera ábyrgð Sigvaldi Egill Lárusson skrifar