Fleiri áhættuatriði, takk

Lokatónleikar Djasshátíðar Reykjavíkur í Norðurljósum í Hörpu sunnudaginn 16. ágúst.



Hljómsveit: Snorri Sigurðarson, Haukur Gröndal, Einar Jónsson, Anna Gréta Sigurðardóttir, Matthías Hemstock og Tómas R. Einarsson. Söngur: Sigtryggur Baldursson og Ragnheiður Gröndal



Það var enginn smáræðis hvalreki fyrir íslenskt tónlistarlíf þegar Louis Armstrong hélt tónleika á Íslandi. Nú eru 50 ár síðan og þess var minnst á lokatónleikum Djasshátíðar Reykjavíkur á sunnudaginn. Djassinn almennt trekkir ekki að jafn marga tónleikagesti og poppið, en Norðurljósasalurinn í Hörpu var troðfullur. Það var greinileg eftirvænting í salnum áður en tónleikarnir byrjuðu.

Kannski gerði mannfjöldinn suma taugaóstyrka. Vernharður Linnet var kynnir á tónleikunum og sagði frá komu Armstrongs til landsins. Hann virkaði dálítið óðamála. En hann sagði samt skemmtilega frá og vissi greinilega allt um tilurð heimsóknarinnar.

Það var Knattspyrnudeild Víkings sem stóð fyrir tónleikunum í fjáröflunarskyni. Nokkrum dögum á undan barst tilkynning frá Joe Glaser, umboðsmanni Armstrongs. Glaser var í tengslum við Mafíuna og allir voru hræddir við hann. Hann heimtaði 25 þúsund dollara tryggingu fyrir greiðslu til Armstrongs. Annars yrðu tónleikarnir blásnir af. Þjálfari Víkings veðsetti íbúðina sína til að eiga fyrir tryggingunni. Þetta var Eggert Jóhannesson, betur þekktur sem Eddi þjálfari.

Nostalgía sveif yfir vötnunum á tónleikunum í Hörpu. Arm­strong var einn dáðasti tónlistarmaður sögunnar og það að endurskapa stemninguna í kringum heimsóknina hans er ekki heiglum hent. Tveir menn brugðu sér í hlutverk Armstrongs, Snorri Sigurðarson trompetleikari og Sigtryggur Baldursson sem söng fáein lög.

Snorri var frábær. Trompetleikurinn hans var tær og lifandi, kröftugur og skemmtilegur. Ekki er hægt að gefa Sigtryggi, þeim mikla snillingi, eins góða einkunn. Sennilega var hann bara ekki í formi. Söngurinn var óttalega stirður og hefði mátt vera hreinni. Þetta var talsverður ljóður á tónleikunum.

Meira var varið í söng Ragnheiðar Gröndal. Hann var tæknilega pottþéttur, hreinn og öruggur, tilfinningaþrunginn og grípandi. Hljómsveitin í heild var líka með sitt á hreinu. En maður tók aldrei andköf af hrifningu, nema kannski helst þegar trompetleikarinn blés sem mest hann mátti. Fleiri áhættuatriði í sólóunum hjá hinum hefðu verið æskileg. Til dæmis hröð tónahlaup frá píanóleikaranum eins og þau sem Art Tatum hristi fram úr erminni af minnsta tilefni. Það vantaði meiri lit í leik hljómsveitarinnar, meiri spennu.

Hugsanlega var hápunktur tónleikanna lokalagið, Oh When the Saints. Það vakti svo mikla lukku að það var endurtekið. Blásararnir í hljómsveitinni marseruðu um salinn á meðan þeir spiluðu. Það var í eina skiptið sem maður fékk virkilega gæsahúð á tónleikunum, því miður.

Niðurstaða: Söngurinn var nokkuð misjafn og hljóðfæraleikurinn var full varfærnislegur.