Willum vill fara norsku leiðina

Noregur fékk flest verðlaun allra þjóða á Vetrarólympíuleikunum í byrjun árs og náði alla leið í átta liða úrslit HM í fótbolta. Mörg fleiri dæmi um framúrskarandi norskt íþróttafólk má finna, á sviði golfs (Viktor Hovland), tennis (Casper Ruud), skákborðsins (Magnus Carlsen) og hlaupa (Ingebrigtsen bræður), svo eitthvað sé nefnt.

Hvers vegna hafa Norðmenn, þrátt fyrir fámenni, náð þessum ótrúlega árangri í íþróttum? Hvað felst í þessu norska íþróttamódeli? Willum Þór, forseti ÍSÍ, svaraði því í Bítinu á Bylgjunni.

Willum nefndi Erling Haaland, einn besta fótboltamann heims, sem dæmi um árangur norska íþróttamódelsins. Haaland æfði fleiri en eina íþrótt sem barn í Noregi. Hann er einnig með bakgrunn í handbolta, frjálsum íþróttum og vetraríþróttum en hefur náð hæstu hæðum í fótboltanum, þrátt fyrir að hafa ekki einblínt á fótbolta fyrr en hann var fjórtán ára gamall.

Sömuleiðis sagði Willum stóran þátt í norska módelinu að veita ekki verðlaun til ungra barna, eins og í Noregi þar sem bikarar eru ekki kynntir til sögunnar fyrr en um þrettán ára aldur. Þar sé einnig lögð áhersla á að fækka ferðalögum milli landshluta og hafa fleiri svæðisbundnar keppnir fyrir börn.

„Það er hluti af þessu módeli og við ættum örugglega að horfa inn í það. Ég heyri það, í kjölfari af þessu stefnumótunarsamtali sem við fórum í eftir síðasta íþróttaþing, að um allt land er áhersla á aukinn kostnað sem snýr að dýrum ferðalögum sem fylgja mótahöldum. Og það að krakkarnir fái að prófa, taka pressuna af þeim í keppni. Við erum með þetta í stefnunni en erum ekki að fylgja því eftir,“ segir Willum.

Hann leggur sérstaka áherslu á ágæti þess að æfa fleiri en eina íþrótt.

„Hér áður fyrr voru heilu kynslóðirnar í árstíðabundnum íþróttum. Þú varst með sumaríþróttir, vetraríþróttir og fólk prófaði flest. Ég get alveg rakið það, okkar besta íþróttafólk í sögunni var í fleiri íþróttagreinum og stóð sig vel. Þetta hefur breyst því framboðið er þannig í hverri grein að það er æft oft í viku, vissulega með faglegum áherslum, en það er bara ekki tími fyrir krakkana að æfa fleiri en eina grein… Sum félög passa upp á þetta, þannig að krakkarnir geti prófað og farið á milli greina, en stundum bara stangast þetta á. Framboðið er orðið það mikið í hverri grein og allt árið um kring. Kostnaðurinn hefur aukist og tómstundastyrkirnir duga varla fyrir fleiri en einni grein. Þannig að við erum ekki að fylgja því sem við segjumst ætla að gera.“