Tungu­málið gerir Ís­land að landi tæki­færanna

Vincent er lífeinda­fræðingur og starfar sem slíkur hjá Blóðbankanum auk þess sem hann kennir enskumælandi út­lendingum ís­lensku hjá MúltíKúltí tungumálamiðstöð.

Vincent kom hingað til lands með at­vinnu­til­boð frá Slátur­félagi Suður­lands á Sel­fossi en hann segir Ís­land hafa orðið fyrir valinu vegna þess að það sé talið eitt öruggasta land í heiminum auk þess sem hann hafi langað að búa og starfa í landi þar sem enska er ekki helsta tungumálið.

„Ég vann hjá Slátur­félaginu í eitt ár og lærði enga ís­lensku á meðan ég var þar en þegar ég fékk starfs­leyfi sem lífeinda­fræðingur fór ég að vinna á rannsóknar­stofunni á Heil­brigðis­stofnun Suður­lands,“ segir Vincent sem þá byrjaði að læra ís­lensku fyrir al­vöru af miklum metnaði.

Mann­bætandi um­hverfi

„Þar voru allir Ís­lendingar nema ég og sam­starfs­fólk mitt hjálpaði mér með því að hvetja mig til að tala meiri ís­lensku en ensku, sér­stak­lega þegar ég svaraði í símann og var í sam­skiptum við sjúklinga.“

Vincent ákvað því ein­fald­lega að leggja enskuna til hliðar og segist þá hafa fengið mikla talþjálfun með góðum stuðningi vinnu­félaga sinna. „Það var frábært að vinna með þeim. Vinnu­um­hverfið var mjög gott og gerði mig að betri mann­eskju.

Stelpurnar á rannsóknar­stofunni á Sel­fossi veittu mér mikinn stuðning og tóku því alltaf vel þegar ég spurði hvernig ætti að segja eitt­hvað á ís­lensku, hvernig ég ætti að bera orðin rétt fram og hvort mál­fræðin mín væri rétt.

Lærði af draugasögum

Ég er afar þakk­látur sam­starfs­fólki mínu í rannsókn og á bráðamóttöku hjá Heil­brigðis­stofnun Suður­lands, sem og í Blóðbankanum, fyrir stuðning, þolin­mæði og hvatningu. Þau hafa haft gríðar­lega mikil áhrif á tungumálanámið mitt og sjálf­s­traust, og ég væri ekki þar sem ég er í dag án þeirra.“

Vincent sótti eitt ís­lenskunám­skeið hjá Sí­menntun Suður­lands en annars hefur hann byggt sjálfsnám sitt á því að drekka tungumálið í sig úr um­hverfinu með stuðningi vinnu­félaga. „Ég lærði mikið af því að leggja það sem ég heyrði á minnið og endur­taka það aftur og aftur og aftur,“ segir hann og hlær þegar talið berst að ís­lensku mál­fræðinni sem hann segir vissu­lega vera krefjandi.

Með fullri virðingu fyrir flækju­stigi mál­fræðinnar segir Vincent það hafa reynst honum einna erfiðast að ná tökum á fram­burðinum sem hann segist meðal annars hafa lært með því að hlusta mikið á hlað­varpið Draugasögur á Spoti­fy.

Öryggi og ánægja

„Ég elska Ís­lendinga og mér finnst mjög skemmti­legt að búa á Ís­landi og eins og ég sagði áðan þá er Ís­land eitt af öruggustu löndum í heimi,“ segir Vincent sem hér fann miklu meira en öryggi og framandi tungumál.

Að­spurður segir hann veður­farið ekki trufla sig neitt og hann hafi komið sér vel fyrir í borginni eftir að hann flutti frá Sel­fossi. „Það er mjög þægi­legt fyrir mig að vera í bænum. Ég á bíl, þannig að það er allt í góðu. Ég er líka bara mest í vinnunni eða heima að hafa það huggu­legt. Mig langar að búa hérna, halda áfram að vinna og kenna og er að safna fyrir íbúð.“

Auk starfsins í Blóðbankanum og kennslunnar í MúltíKúltí leggur Vincent stund á mastersnám í lífeinda­fræði við Háskóla Ís­lands og syngur með Þor­láks­kirkjukór sem syngur við messu í Landa­kots­kirkju á sunnu­dögum.

Vincent segir tón­listina vera stóran þátt í lífi sínu en auk þess að njóta þess að syngja þá leikur hann á píanó og segist að vissu leyti hafa tekið tón­listar­lega nálgun á ís­lenskunámið með „af­ritun“ og enda­lausum endur­tekningum á öllu sem hann heyrði.

Leiðin inn í sam­félagið

„Í litlu landi eins og Ís­landi skiptir tungumálið gríðar­legu máli og að mínu mati er það að læra tungumálið eitt það mikilvægasta sem hægt er að gera til þess að aðlagast sam­félaginu. Tungumálið er lykillinn að þátt­töku, tengslum og nýjum tækifærum. Þannig að fyrir mér er þetta ekki bara spurning um orða­forða og mál­fræði. Þetta er leiðin inn í sam­félagið.“

Vincent segist þannig enn varla trúa því að hann sé kominn í vakta­vinnu í Blóðbankanum. „Vegna þess að þú mátt ekki vera á vöktum ef ís­lenskan þín er ekki góð af því að ef þú ert til dæmis á nætur­vakt þá ertu einn með neyðarsímann og það má ekki verða neinn mis­skilningur þegar verið er að panta blóð. Þá er oft talað hratt og öryggi sjúklinga er í húfi.“

Það segir síðan sitt um hversu fljótt Vincent hefur náð tökum á tungumálinu að hann er orðinn ís­lensku­kennari hjá Múlti­Kúltí þar sem hann kennir enskumælandi út­lendingum mál­fræði.

Svo lengi lærir sem lifir

Hann segist njóta þess að kenna enda brenni hann, ekki síst í ljósi eigin reynslu, fyrir því að hvetja út­lendinga til þess að læra ís­lensku.

Nem­endur hans eru hingað komnir úr öllum áttum, meðal annars frá Króatíu, Tyrk­landi, Þýska­landi, Póllandi og Venesúela. Þá er hann einnig með einn sér­bekk fyrir Filipps­eyinga og er sér­stak­lega áfram um að landar hans læri tungumálið. „Þessi tvö tungumál eru svo ólík að ef þú kannt bara filipps­eysku er ís­lenskunámið mjög krefjandi. Við erum til dæmis hvorki með nein kyn­nafn­orð né fall­beygingar.“

Vincent fékk félaga sinn, Norvell Jósef Salinas, til þess að taka upp þetta myndband með sýnishorni af þeirri íslensku sem hann talar eftir þriggja ára dvöl á landinu.

Vincent finnst mjög mikilvægt að nálgast þetta verk­efni sitt, bæði að læra ís­lensku og kenna hana, af auðmýkt og meðvitund um að þótt hann hafi náð góðum árangri verði hann aldrei full­numa. „Þú lærir eitt­hvað nýtt dag­lega. Svo lengi lærir sem lifir,“ segir hann brosandi.

Stuðningur og hvatning

„Ef fólki finnst það ekki vera að læra neitt þá gefst það bara stundum upp,“ segir Vincent, full­kom­lega meðvitaður um að nem­endur hans eigi á brattann að sækja. „Þegar maður er að kenna verður maður að vera þolin­móður og ekki skamma nem­endur. Ef það er gert finnst þeim þau ekki geta þetta og langar frekar að gefast upp.“

Hann veit sjálfur vel að nálgun kennarans geti þarna skipt sköpum og hefur þá reynslu sína að leiðar­ljósi. „Mér finnst skipta gríðar­legu máli hvernig ís­lenska er kennd og hvernig hægt er að styðja fólkið og hvetja það áfram,“ segir Vincent sem vill leggja meiri áherslu á þessa þætti og falaðist eftir kennara­starfinu til þess að leggja sín lóð á vogar­skálarnar.

„Mig langar að hvetja út­lendinga til þess að læra ís­lensku og ekki gefast upp vegna þess að það er svo margt sem hægt er að gera og tungumálið opnar svo marga mögu­leika.“