Nýtt Eden í Kópa­vogi?

Ég man…

Þegar ég var barn sóttu afi og amma mig stundum í skólann og saman fórum við í garðyrkjustöðina EDEN í Hveragerði.

Þar fékk ég ís, skoðaði plönturnar og heilsaði apanum Bóbó. En það sem situr kannski sterkast eftir er ekki bara það sem ég sá, heldur var það tilfinningin. Ég man sérstaklega eftir rakanum í loftinu, hitastiginu þar inni og lyktinni af gróðrinum.

Í langan tíma var EDEN hornsteinn í æsku margra íslendinga, og þegar það brann niður urðu þessar minningar næstum eins og meðlimakort að einkaklúbb. Sumir fá aldrei að vita hvernig það var að ganga inn í þennan gróðurskála og upplifa þetta litla undur. Og hvað þá að sjá Bóbó.

Þetta er einmitt ástæðan fyrir því að við ættum að þora að hugsa stórt. Kópavogur hefur alla burði til að hýsa slíkt rými. Vaxandi samfélag, gott aðgengi og tækifæri til að skapa nýjan samkomustað sem skilgreinir bæinn.

Gróðurskáli fyrir almenning í Kópavogi. Staður þar sem fólk getur hist, lært, slakað á og byggt upp blómstrandi menningu. Staður sem dregur að bæði heimafólk og ferðamenn. Staður sem er á lífi.

Við erum ekki bara að tala um byggingu. Um er að ræða minningar og menningu.

Svo að kynslóðir framtíðarinnar geti líka sagt „Ég man þegar…”

Höfundur er oddviti Sósíalistaflokksins í Kópavogi.