Fyrrverandi þingmaður líkir málfutningi Sönnu við þann sem Trump nýtti til að komast til valda

Fyrrverandi þingmaður Viðreisnar líkir málflutningi nýkjörins borgarfulltrúa Sósíalistaflokksins við þann sem Donald Trump nýtti til að ná kjöri í embætti forseta Bandaríkjanna.

Þingmaðurinn fyrrverandi er Jóna Sólveig Elínardóttir en hún ritaði undir heitinu Sósíalistar ala á sundrungu sem birt var á Vísi fyrr í dag.

Jóna Sólveig nefnir aldrei Sönnu Magdalenu Mörtudóttur, borgarfulltrúar Sósíalista á nafn, en talar þar um ómþýða útvarpsrödd vel gefinnar konu.

Eru ýmis ummæli dregin fram í pistli Jónu Sólveigar sem eru þau sem Sanna lét falla í viðtali við Morgunútgáfu Rásar 1 í morgun. Þar sagðist Sanna ætlar sér að forðast það að millistéttavæðast þó hún væri komin í borgarstjórn og stillti fólki upp í fylkingar, öreigar og auðvaldið.

Segir viðvörunarljós fara í gang

Jóna Sólveig segir að mörg viðvörunarljós hljóti að fara í gang fyrir áhugafólk um pólitíska orðræðugreiningu og segir þessa „við og hinir“ baráttuaðferð alls ekki nýja af nálinni.

„Það er ekkert nýstárlegt, frumlegt eða óhefðbundið við svona málflutning. Þetta er raunar elsta brellan í bókinni eins og Kaninn myndi orða það,“ segir Jóna Sólveig.

Trump ekki eins sjarmerandi

Hún segir einn valdamesta mann heims, Donald Trump, eða holdgerving kapítalismans eins og hún kallar hann, hafa nýtt nákvæmlega þess orðræðu til að komast til valda.

„Hann talaði „á mannamáli“ og hann ætlaði að frelsa menn úr ánauð. Reyndar ekki úr ánauð auðvaldsins heldur ríkisvaldsins. Hann ætlaði að berjast gegn kerfinu og kerfislæga misréttinu. Hann vissi líka – líkt og ómþýða röddin - að samfélag hans er stéttskipt. Hans markhópur var bara úr annarri stétt. Millistéttinni. Og hann neitar líka að eigin sögn að vera meðvirkur. Hann er í raun hin hliðin á sama peningnum, bara ekki eins sjarmerandi,“ skrifar Jóna Sólveig.

Segir söguna endurtaka sig

Hún segir söguna hafa síendurtekið sig en hún sé sú að um leið og sósíalistar útrýma millistéttinni þá hætti samfélög að endurspegla þjóðfélagið eins og það er í raun og veru.

„Lagskipt og flókið, eins og lífið sjálft. Það hættir að endurspegla fjölbreytileikann og skiptir þjóðum í staðinn upp í hóp þeirra sem eiga og ráða annars vegar og þeirra sem eiga ekkert og mega ekkert hins vegar. Einræðisherrar komast til valda. Í stað þess að útrýma fátækt, þá er lýðræðinu útrýmt. Mannréttindi verða afstæð. Eymd eykst, almenn fátækt eykst og kerfið hrynur að lokum. Venesúela er síðasta dæmið um þetta en þau eru mýmörg. Raunar hafa öll þau ríki sem hafa reynt þetta fallið á prófinu,“ skrifar Jóna Sólveig en grein hennar í heild má lesa hér.