Norðmaður gerir stólpagrín að íslenskum bankamönnum

Ringholm segir að hann telji nú óhætt að segja frá fundum sem hann og norskir félagar hans áttu í bönkunum þremur árið 2005 þar sem bankar þessir eru allir orðnir gjaldþrota fyrir þó nokkru síðan. Ástæða þess að Ringholm og félagar komu til Íslands var að íslenska útrásin var komin í gang og þeir vildu kynna þeim norska fjármálamarkaðinn. Greinin er á vefsíðunni e24.no.

„Fyrsti bankinn sem við mættum í var af veraldarvana taginu. Ég fékk það á tilfinninguna að þeim fannst það svoldið krúttlegt að þessir Norðmenn skyldu ferðast yfir tvö tímabelti til að bjóða fram hugsanlega fjármálaþjónustu sína. Ég get ekki hallmælt þeim fyrir það. Þeir voru örugglega vanari bankamönnum frá London með verulega litríkari gögn en við höfðum upp á að bjóða," segir Ringholm.

Hann lýkur svo umfjölluninni um þennan fyrsta fund á því að segja að þeir hafi reynt að greina frá norska skuldabréfamarkaðinum. Það hafi íslensku bankamönnunum fundist sætt. En hvað hafði land með aðeins rúmlega fjórar milljónir íbúa að bjóða þeim?

Næsta dag segir Ringholm að þeir hafi farið á fund í banka númer tvö. Þar var sleginn huggulegur tónn með gáfuðu fólki en án mikillar reynslu. „Við spurðum afhverju bankarnir voru ekki með fleiri reynslubolta í mikilvægum stöðum hjá sér? Svarið kom um leið. Var það ekki af hinu góða að ungt fólk fengi starf í fjármálageiranum? Jú það var huggulegt svöruðum við. En bara ekki skynsamlegt. Þessu síðasta héldum við þó fyrir okkur."

Ringholm segir að fundurinn í þriðja bankanum hafi aðeins reynt á þolrifin í félögum hans. „Við vildum ræða um vaxtamarkaðinn en fengum engan frið til þess. Það hafði gengið orðrómur í bankanum um að Norðmenn væru komnir í heimsókn. Þar af leiðandi var fundurinn ítrekað truflaður af ungum bankastjórum. Þeir höfðu allir það sama að segja. Var ekki eitthvað strax til sölu í Noregi? Þið skulið bara hringja. Við erum klárir í kaupin."

Ringholm lýkur þessari fundaumfjöllun með því að segja að ekkert hafi orðið af vaxtaviðskiptum. Bæði þeir félagar og markaðurinn í Noregi hafði ekki áhuga á áhættunni sem var til staðar í íslenska bankageiranum. Sem betur fer.