Af hverju „Nei“ 29. ágúst?

Ég svo sem skil að sumir vilji alls ekki sjá hvernig samningur við Evrópusambandi myndi líta út. Þeir sem hafa það gott í efnahagslegri einangruninni á Íslandi, þar sem fákeppni, samþjöppun og samráð hafa fengið að grassera í áratugi. 

Þetta fólk vill auðvitað ekki rugga bátnum, það er er á fyrsta farrými með töglin og hagldirnar í þjóðfélaginu, og himinháir vextir og óstöðugur örgjaldmiðill trufla það ekki. Fyrirtækin þeirra gera hvort sem er upp í evrum, og/eða starfa á fákeppnismarkaði og við hin erum bara strandaglópar í krónuhagkerfinu, borgum íbúðirnar okkar upp margfalt, borgum dýrustu tryggingarnar og verslum dýrasta matinn í álfunni. 

Fólkið sem á þessar örfáu blokkir sem eiga allt; útgerðarfyrirtækin, flutningsfyrirtækin, verslunarkeðjurnar, það vill auðvitað ekki samkeppni frá Evrópu. 

En við hin, viljum við heldur ekki sjá hvernig samningur við Evrópusambandið myndi líta út? Hverju myndum við tapa á því að fara í samningaviðræðurnar? Að sjálfsögðu töpum við engu með því að eiga þetta samtal við Evrópusambandið, við erum auðvitað bara að segja já við því að skoða málið. Eigum við að sleppa því að skoða málið? Er betra að vita ekki hvernig þessi samningur myndi líta út? Er allt í þvílíku himnalagi að við viljum ekki einu sinni að vita hvernig þessi samningur yrði?

Ég fyrir mitt leyti vil vita hvað fælist í slíkum samningi. Ég treysti fólki til þess að útbúa góð samningsdrög við Evrópusambandið, og ég treysti þjóðinni til þess að annað hvort samþykkja drögin, eða hafna þeim. Og ég spái því að um það bil fimm árum eftir að við göngum í Evrópusambandið þá munum við ekki skilja af hverju við vorum ekki löngu búin að þessu. Og barnabörnin mín mun bara greiða upp íbúðirnar sína 1,3 sinnum, en ekki 3svar sinnum. Það eitt og sér er grundvöllur fyrir því að segja „Já“ 29. ágúst.

Höfundur er sölustjóri og ljósahönnuður.