Hótanir? Eða hvað?

Síðan ég steig fram og sagði frá dvöl minni í Bakkakoti hef ég talað skýrt um það sem blasir við. Kerfið sem á að vernda börn, virkar ekki eins og okkur hefur verið talin trú um að það virki. Það þarf ekki smávægilegar lagfæringar. Það þarf róttæka endurnýjun.

Þessi málflutningur hefur ekki fallið vel í kramið alls staðar.

Undanfarnar vikur hafa mér borist ýmis skilaboð innan úr stjórnsýslunni. Þau eru sett fram sem ráð, viðvaranir eða vingjarnlegar ábendingar. Inntakið er þó alltaf það sama. Stilltu þig í hóf. Ekki beina spjótum að ákveðnu fólki. Hættu að tala um að kerfið sé ónýtt. Dragðu úr gagnrýni. Sum hafa jafnvel látið að því liggja að ef ég haldi áfram að tala svona gæti málið sjálft orðið að engu.

Þetta þýðir ekkert annað en talaðu lægra, þá kannski gerist eitthvað.

Ég mun aldrei beygja mig fyrir slíku.

Ég steig ekki fram til að verða hluti af þægilegu ferli þar sem allt er tónað niður og sett í orð sem enginn þarf að taka alvarlega. Ég steig fram vegna þess að það sem gerðist í Bakkakoti var alvarlegt og vegna þess að kerfið sem á að vernda börn er ónýtt. Ef kerfi eru ónýt, þá verður að mega segja það.

Það er ekki vandamál að gagnrýnin sé skýr. Vandamálið er að kerfið sem á að vernda börn var hannað með þeim hætti að það verndar frekar gerendur og kerfið sjálft en ekki börn. Það er því algjör erindisleysa að koma til mín skilaboðum um að draga úr gagnrýni minni. Ég mun ekki hlusta á slíkt. Ég vona að þessi grein komi þeim sem þykir slíkt góð stjórnsýsla í skilning um það.

Ég mun halda áfram að segja hlutina eins og er þeir eru en ekki eins og einhver sem ber ábyrgð vill heyra það. Kerfið er ónýtt, við eigum að henda því í ruslið. Ónýtt kerfi þarf ekki að laga með plástrum það þarf að byggja upp aftur frá grunni.

Ef einhver telur að vandamálið sé að ég tali of skýrt og líkar ekki það sem ég hef að segja þá hefur viðkomandi einfaldlega ekki skilið hvað þetta mál snýst um.

Vandamálið er ekki mín orðræða, vandamálið er kerfið.

Höfundur var barn í Bakkakoti.