Til­finninga­rík kveðju­stund eftir þriggja ára bar­áttu

„Ég held ég hafi verið búin að ákveða þetta í huganum fyrir svona hálfu ári en hafi verið í afneitun. En með því að birta þetta, þá er þetta núna búið og það næsta tekur við,“ segir Sólveig sem birti færslu á Instagram í vikunni þar sem hún kvaddi íþróttina sem hefur stýrt ævi hennar að stóru leyti frá því í æsku.

„Þetta er léttir en á sama tíma finnur maður sorgina koma upp,“ segir Sólveig sem þurfti að taka sér tíma í að melta ákvörðunina þó hún hafi ekki spilað fótbolta í þrjú ár. Það tekur á að kveðja svo stóran hluta lífsins.

„Ég held það hafi verið mjög mikilvægt fyrir mig að fá stuðning frá fólki því ég hef verið í smá felum. Breiðablik bað mig um að kveðja og þakka fyrir mig, skiljanlega, en ég var ekki tilbúin í það. Að geta sagt þetta þegar ég var tilbúin er mjög mikilvægt,“ segir Sólveig en samningur hennar við Breiðablik rann út haustið 2024.

Þrjár vikur sem urðu þrjú ár

Meiðslin hófust þegar hún var nýbúin að semja við Örebro í Svíþjóð haustið 2022, þá nýbúin að vinna tvöfalt með Val hér heima.

„Ég var úti í Svíþjóð að spila með Örebro. Ég tognaði aftan í læri en kom aftur eftir mánuð. Ég átti að taka þátt í einhverju landsliðsverkefni en ég sagðist ekki treysta mér núna. Ég yrði klár eftir þrjár vikur. Síðan þá eru liðin þrjú ár,“

„Ég kom til baka eftir tognunina og fór í einhverja skotæfingu. Skaut endalaust en svo er eins og eitthvað hafi gerst í mjöðminni en ég hef ekki náð mér síðan,“ segir Sólveig.

Meiðsl og óvissa sem urðu að þunglyndi og vonleysi

Draumurinn um atvinnumennsku breyttist því hratt í martröð. 

„Ég var í umhverfisfræði en hætti í því námi. Var komin út og það var það eina sem ég ætlaði að einblína á. Það gekk mjög vel fyrsta mánuðinn en svo gerist þetta, það verður verra og verra.“

Ég átti erfitt með að labba en svo vissi enginn hvað var að mér

„Maður var svolítið fljótandi þarna úti. Stelpurnar fóru í keppnisferðir og ég var bara heima, en var ekki með bíl eða neitt. Bara það að fara út í búð og bera þunga hluti var mjög erfitt,“ segir Sólveig sem fór á milli sérfræðinga sem enginn gat greint vandann almennilega.

Það hafði sitt að segja hvað andlegu hliðina varðar.

„Ég held að það sé það versta. Að vera í óvissunni, búin að hitta allskonar sérfræðinga og fara í myndatökur en þá fer maður að halda að maður sé eitthvað klikkaður og að búa eitthvað til hausnum á sér.“

„Ég var í starfi þarna úti en ég var bara hætt að mæta og hélt það væri eðlilegt. Svo hringir sjúkraþjálfarinn í mig og spyr hvort allt sé í góðu. En maður dregur sig í hlé án þess að gera sér grein fyrir því. Ég held það sé hluti af þunglyndi,“ segir Sólveig og bætir við:

Eini tilgangurinn minn þarna úti var að spila fótbolta og það var það eina sem ég gat ekki gert.

Grét af gleði

Sólveig sneri aftur heim um hálfu ári eftir að hafa flutt til Svíþjóðar.

„Svo var ég tekin á fund og þau sögðu að það væri best fyrir mig og þau að ég færi heim og væri með vinum og fjölskyldu meðan ég væri í þessu,“ segir Sólveig sem fékk samning hjá uppeldisfélaginu Breiðabliki. Enn átti þó eftir að komast til botns í meiðslavandræðum hennar.

„Ég var mjög þakklát að fá samning hjá Breiðabliki. Ég fékk aðstoð þar og fór í allskonar myndatökur en það kom ekkert úr þeim. Ég fór að vinna mig upp og hlaupa en var alltaf verkjuð. En þegar ég var búin að vera verkjuð í hálft ár í viðbót, það var liðið heilt ár hugsaði ég að þetta gengi ekki. Ég hringdi þá stanslaust í lækninn í nokkrar vikur,“

„Ég var tekin í mjaðmaspeglun og aðgerð og þá kom hellingur í ljós sem þurfti að laga. Þegar læknirinn hringdi og sagði að ég ætti að fara í aðgerð fór ég að gráta því ég var svo ánægð. Eftir aðgerðina kom í ljós að það var eitthvað að, þú ert ekki klikkuð, það er ákveðin viðurkenning,“ segir Sólveig.

Þú ert ekki klikkuð, það er ákveðin viðurkenning

Gott að koma heim og einbeita sér að öðru

Hún hóf þá aftur nám eftir að hafa hætt í umhverfisfræði við förina út. Í þetta sinn skráði hún sig í stjórnmálafræði við Háskóla Íslands.

„Ég fór í nám og byrjaði í stjórnmálafræði. Þá var ég komin með eitthvað annað og þurfti ekki bara að hugsa um hvort ég gæti gert eitthvað á æfingu eða ekki,“

„Svo fór ég í aðgerð um vorið 2024 og þá fann ég vonina koma aftur. Þetta hafði verið svo ótrúlega vonlaust, sama hvað ég gerði þá gekk ekkert upp. Þá fékk ég vonina aftur og átti að geta spilað aftur um haustið,“ segir Sólveig.

Sú von lifði þó ekki lengi.

„Eftir nokkra mánuði er ég byrjuð að hlaupa aðeins en svo er ég rosalega verkjuð strax.“

„Það voru rosaleg vonbrigði, eiginlega meiri vonbrigði. Þá var það annað klúður og maður hugsar hvernig þetta sé ekki að ganga upp. Maður hefur séð svo marga leikmenn meiðast og komast aftur á völlinn. Maður hugsaði að ég hljóti að vera næst. Svo gerðist það aldrei,“

„Ég fór í aðgerðina í apríl 2024 og svo var það í ágúst eða september þar sem ég átti að byrja að hlaupa. Ég var byrjuð að hoppa en hafði ekki getað það í eitt og hálft ár. En svo gekk það ekki upp og þá var maður aftur kominn í svolítið tómarúm. Svo rann samningurinn út tveimur mánuðum seinna og þá var þetta hálf búið,“ segir Sólveig sem hugði þá að öðru. Hún skellti sér út í skiptinám og þótti gott að breyta um umhverfi.

„Ég var bara í náminu mínu í stjórnmálafræði og fór út í skiptinám til Ítalíu, því ég þurfti bara að komast í burtu. Það var mjög gaman en ég fann að ég var ennþá að glíma við sorgina. Maður var að gera eitthvað skemmtilegt en hugsaði hvort væri ekki æfing í fyrramálið.“

Að missa íþrótt, lið og tilgang

Sorgin var því ekki alveg farin. Þá reyndist það áskorun að sigrast á þunglyndinu þegar aldrei var hægt að sinna hreyfingu til að vinna gegn einkennum þess.

Þú ert búin að vera með markmið og tilgang síðan þú varst krakki og ert að missa það líka

„Með þunglyndið er það mikilvægasta svefn, mataræði og hreyfing. Ég man að ég spurði sálfræðinginn minn hvað væri best að gera þegar maður er það langt niðri að mér finnst ég ekki geta gert neitt,“

„Hún sagði að hreyfa sig og koma hjartanu af stað. En hvað gerir maður þegar maður getur það ekki? Að missa íþrótt og vera meiddur, þá ertu að missa hreyfingu, að missa að tilheyra hópi, þú ert að missa liðið þitt. Þú ert búin að vera með markmið og tilgang síðan þú varst krakki og ert að missa það líka,“ segir Sólveig.

Hefur áhrif á daglegt líf

Hún er enn að glíma við meiðslin í dag, þremur árum eftir að þau komu upp. Þau hafa ekki aðeins áhrif á fótboltaferil, sem nú er búinn, heldur á daglegt líf.

„Ég get ekki setið lengi. Í skólanum er ég alltaf aftast svo ég geti staðið. Ég get ekki keyrt mjög lengi en ég er farin að geta labbað, get núna labbað í meira en hálftíma. Maður fattar hvað það eru mikil forréttindi að geta gert svona hluti. Ég er reyndar ekki farin að hlaupa og hef ekki hlaupið í þrjú ár,“

„Maður er háður þessu adrenalínu og ég held að heilinn minn sé enn að venjast því að fá ekki þessa hreyfingu og adrenalín. Ég er enn að venjast því að skrokkurinn sé ekki alveg eins og hann var,“ segir Sólveig.

Því fylgja ákveðnar takmarkanir að líkaminn segi svo ítrekað stopp.

„Það er óþægilegt að þurfa alltaf að standa. Ég sleppi því oft að fara í bíó eða leikhús af því að ég þarf að standa á slæmum dögum,“ segir Sólveig.

Ég held að heilinn minn sé enn að venjast því að fá ekki þessa hreyfingu og adrenalín

Vill geta hlaupið á eftir börnunum

Öllum áskorunum hafi fylgt mikið þroskaferli. Hún einblínir nú á litla sigra á hverjum degi, bætingu á daglegu lífi, fremur en á fótboltaferil.

„Ég er í ræktinni nokkra daga í viku og er í sundi en get gert mjög takmarkað. Ég er enn að gera þessar litlu sjúkraþjálfaraæfingar sem allir hata og enginn nennir að gera,“ segir Sólveig og hlær.

„Þegar maður finnur að maður er að styrkjast eru það litlu sigrarnir sem maður er að einblína á. Svo er maður að vona að einn daginn geti maður byrjað að hlaupa. Og ef maður eignast börn einn daginn, að geta gert eitthvað með þeim. Það er að breyta fókusnum að lifa eðlilegu lífi, frekar en að verða fótboltakona. Maður gerði alltaf lítið úr þessum litlu sigrum af því að maður gat ekki hlaupið eða spilað fótbolta. Þegar maður tekur það í burtu getur maður virkilega verið ánægður með þessa litlu hluti.“

Ég er enn að gera þessar litlu sjúkraþjálfaraæfingar sem allir hata og enginn nennir að gera

„Maður er bara enn að taka einn dag í einu og ekki of mikið að spá hvort hægt sé að gera þetta á morgun. Svo finnur maður þessi forréttindi, maður veit ekki hvað maður hefur fyrr en maður missir það. Maður skilur betur þá sem hafa hefta hreyfigetu,“

Ekki lengur Sólveig, fótboltakona

Mikill léttir fylgir því að fótboltaferillinn sé kominn í baksýnisspegilinn þó skrefið hafi verið erfitt að taka. Nú er hugurinn annarsstaðar og markmiðin ná víðar.

„Í fyrsta skipti í þrjú ár er ég vongóð um framtíðina. Þegar maður er búinn að vera þunglyndur í svolítinn tíma er erfitt að vera vongóður. Þegar maður segir öðrum er maður að segja sjálfum sér á sama tíma. Þá get ég virkilega farið að pæla í öðrum hlutum,“

„Svo er ég búin að sækja um master erlendis, svo ég er með fullt af öðru í kringum mig til að einblína á. Ég held ég haldi því áfram,“ segir Sólveig.

Því fylgir eðlilega breyting á sjálfsmynd.

„Ég held ég sé enn að segja að ég sé Sólveig og punktur. En ekki Sólveig fótboltakona. Þetta er svo mikill hluti af sjálfinu,“ segir hún og bætir við:

„Núna fer maður smátt og smátt að breyta sjálfsmyndinni sinni. Ég finn að sjálfsmyndin mín er að breytast. Það er svo mikið annað við lífið en fótbolti. Maður man að eldri konurnar sögðu oft við mann að lífið væri meira en fótbolti og maður skildi ekki neitt. Núna loksins eftir þrjú ár ég farin virkilega að trúa því og finnast það. Mér finnst svo mikilvægt að fótbolti er íþrótt en ekki skilgreiningin á sjálfri mér,“

Sólveig og punktur. En ekki Sólveig fótboltakona

„Ég held það sé mikilvægt að þjálfarar sem eru með unga krakka einblíni ekki bara á að þau séu í þessu til að ná árangri, heldur til að hafa gaman. Það eru aðrir hlutir sem skipta máli en bara að vera í íþróttinni. Maður veit aldrei hvenær maður missir þetta og þá er svo mikilvægt að hafa aðra hluti en bara fótboltann,“

„Ég held að margt íþróttafólk lendi í krísu þegar það neyðist til að hætta en líka þegar fólk ákveður það. Það eru margir sem hætta við að hætta og höndla illa að vera án fótbolta eða íþrótta,“ segir Sólveig.

Stjórnmálin kalla

Auk þess að vera að klára bachelorsgráðu í stjórnmálafræði í vor hefur Sólveig sótt um í mastersnám erlendis næsta vetur. Þar að auki er hún á lista Samfylkingarinnar í Kópavogi sem opinberaður var í vikunni.

Þar finnur hún nýja liðsheild eftir að hafa horft á eftir hópnum í boltanum.

„Ég er vongóð og lít björtum augum á framtíðina. Að stefna að einhverju öðru. Ég er að klára lokaritgerðina mína í stjórnmálafræði, að fá gráðu og vera með eitthvað annað. Svo að vera hluti af öðrum hópi, sem er núna Samfylkingunni. Það skiptir mjög miklu máli.“

Viðtalið má sjá í heild í spilaranum að neðan og einnig heyra í heilu lagi á Spotify, Tal og öðrum hlaðvarpsveitum.