Stöðugleiki sem viðmið Arnar Laxdal skrifar 23. desember 2025 11:02 Í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga er eðlilegt að rætt sé um breytingar, nýjar áherslur og ólíkar leiðir í stjórn sveitarfélaga. Slík umræða er nauðsynleg. Hún verður þó að byggjast á raunverulegri reynslu af því hvernig mismunandi stjórnarhættir hafa reynst í framkvæmd. Þar getur Snæfellsbær þjónað sem gagnlegt viðmið. Sveitarfélagið varð til við sameiningu árið 1994. Frá þeim tíma hefur Sjálfstæðisflokkurinn farið með meirihluta í sveitarstjórn, samfellt og án samsteypustjórna. Slík samfella er óvenjuleg í íslenskum sveitarstjórnarmálum og gefur tilefni til að velta fyrir sér hvaða áhrif hún hefur haft á stjórnun og árangur. Ég skrifa þetta sem atvinnurekandi í Snæfellsbæ. Fyrir atvinnulíf skiptir stöðugleiki miklu máli. Fyrirsjáanleiki í ákvörðunum, ábyrg fjármálastjórn og skýr stefna sveitarfélagsins eru ekki hugmyndafræðileg atriði, heldur raunverulegar forsendur fyrir fjárfestingum, uppbyggingu og störfum. Sömu lög og sama ábyrgð Oft er bent á að samanburður milli ólíkra sveitarfélaga sé erfiður vegna mismunandi stærðar, tekjustofna og verkefna. Það er rétt að aðstæður eru ólíkar. En það breytir ekki þeirri grundvallarstaðreynd að öll sveitarfélög starfa samkvæmt sömu lögum, sömu reglum og bera sömu ábyrgð gagnvart íbúum sínum. Sveitarfélög bera ábyrgð á fjármálum, þjónustu og stjórnsýslu, óháð stærð. Því er eðlilegt að ræða stjórnarhætti sem slíka og bera saman hvernig ólíkar leiðir hafa reynst þegar kemur að ábyrgð, forgangsröðun og árangri. Skýr ábyrgð skiptir máli Í Snæfellsbæ hefur ábyrgðin verið skýr frá upphafi. Einn flokkur hefur mótað stefnuna og borið pólitíska ábyrgð á niðurstöðunni. Slíkt skapar aðhald. Þegar sami aðili veit að hann mun sjálfur standa skil á ákvörðunum sínum til lengri tíma, verða ákvarðanir jafnan varfærnari og markvissari. Í sveitarfélögum þar sem margflokkastjórnir fara með völdin getur myndin verið önnur. Þar verða ákvarðanir oft niðurstaða málamiðlana og ábyrgð dreifist. Dæmi um slíkt má finna víða, meðal annars í Reykjavík, þar sem innbyrðis ágreiningur og óljós forgangsröðun hafa reglulega sett mark sitt á umræðu og ákvarðanatöku. Fjármál endurspegla stjórnarhætti Sterk fjárhagsstaða Snæfellsbæjar er ekki tilviljun og ekki afleiðing eins kjörtímabils. Hún er niðurstaða langrar og samfelldrar stefnu þar sem aðhald, varfærni og langtímahugsun hafa ráðið för. Slík nálgun næst síður þar sem stefnur eru sífellt endursemjaðar og pólitísk ábyrgð þynnt. Þetta er ekki fullyrðing um að ein leið henti öllum sveitarfélögum. En reynslan sýnir að stöðugleiki er ekki stöðnun, rétt eins og breið samsteypa er ekki sjálfkrafa merki um betri stjórnun. Fyrir kosningar Í aðdraganda kosninga ættum við því ekki aðeins að spyrja hvað er lofað, heldur hvernig stjórnað er. Reynslan af Snæfellsbæ sýnir að skýr ábyrgð og langtímahugsun geta skapað traustan grunn. Sú reynsla getur verið gagnlegt viðmið fyrir önnur sveitarfélög, óháð stærð. Lögin eru þau sömu. Reglurnar eru þær sömu. Ábyrgðin er sú sama. Spurningin er einfaldlega hvernig henni er sinnt,,,,og hver ber hana þegar á reynir. Höfundur er atvinnurekandi í Snæfellsbæ. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Snæfellsbær Mest lesið Ef þetta er ekki þrælahald – hvað er það þá? Ágústa Árnadóttir Skoðun Ung hjón á Íslandi eru að kafna – kerfið er að drepa framtíð þeirra Sigurður Sigurðsson Skoðun Getur hver sem er boðið sig fram til sveitarstjórna? Lovísa Oktovía Eyvindsdóttir Skoðun Að loka á foreldri er ekki einfaldasta leiðin Sahara Rós Blandon Skoðun Borgarlínan verður kosningamálið í vor Þórir Garðarsson Skoðun Sleggjunni beitt – gegn almenningi Þorsteinn Sæmundsson Skoðun Maðurinn sem ég kynntist í löggunni Þuríður B. Ægisdóttir Skoðun Nýi Landspítalinn: klúður sem enginn þorir lengur að ræða Sigurður Sigurðsson Skoðun Vissulega miklu meira en tollabandalag Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Fjölskyldueinelti, skömmin og Beckham-fjölskyldan Sigríður Svanborgardóttir Skoðun Skoðun Skoðun Hákon Skúlason,Jóhanna Pálsdóttir skrifar Skoðun Getur hver sem er boðið sig fram til sveitarstjórna? Lovísa Oktovía Eyvindsdóttir skrifar Skoðun Sleggjunni beitt – gegn almenningi Þorsteinn Sæmundsson skrifar Skoðun Borgarlínan verður kosningamálið í vor Þórir Garðarsson skrifar Skoðun Framboð sem byggir á trú á Akureyri Berglind Ósk Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Fjölskyldueinelti, skömmin og Beckham-fjölskyldan Sigríður Svanborgardóttir skrifar Skoðun Ung hjón á Íslandi eru að kafna – kerfið er að drepa framtíð þeirra Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Sterk heilsugæsla um allt land Alma D. Möller,Jón Magnús Kristinsson skrifar Skoðun Vissulega miklu meira en tollabandalag Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Gott frumvarp en hverjir komast raunverulega að borðinu? Bogi Ragnarsson skrifar Skoðun María Rut og samkeppnishæfnin Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Að hafa það sem þarf Ragnar Sigurðsson skrifar Skoðun Kjósum mann sem klárar verkin! Róbert Ragnarsson skrifar Skoðun Reykjavíkurborg er ramminn, ekki málverkið Björg Magnúsdóttir skrifar Skoðun Stjórnendur eru brúin – Ísland á að leiða fagmennsku, ekki draga úr henni Nichole Leigh Mosty skrifar Skoðun Bærinn er fólkið Karólína Helga Símonardóttir skrifar Skoðun Verðbólga á Íslandi er ekki slys – hún er afleiðing ákvarðana Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Að læra af fortíðinni Sigurður Helgi Pálmason skrifar Skoðun Jaðardrengirnir okkar Sigurður Árni Reynisson skrifar Skoðun Kristrún og Mazzucato Stefán Jón Hafstein skrifar Skoðun Þegar alþjóðaviðskipti eru vopnvædd Páll Rafnar Þorsteinsson skrifar Skoðun Að loka á foreldri er ekki einfaldasta leiðin Sahara Rós Blandon skrifar Skoðun Ákvarðanir fyrir framtíðarkynslóðir Sandra Sigurðardóttir skrifar Skoðun Stúka við Kórinn mun skera niður framtíð HK í fótbolta! Ómar Stefánsson skrifar Skoðun Hlúum að hjarta skólans skrifar Skoðun Ef þetta er ekki þrælahald – hvað er það þá? Ágústa Árnadóttir skrifar Skoðun Af hverju þurfa börn að borga í strætó? Sanna Magdalena Mörtudóttir skrifar Skoðun Flóttamannavegurinn er loksins fundinn Árni Rúnar Þorvaldsson skrifar Skoðun Ríkisborgararéttur – sömu reglur eiga að gilda fyrir alla Katrín Haukdal Magnúsdóttir skrifar Skoðun Hafnarfjörður fyrir fólk á öllum æviskeiðum Helga Björg Loftsdóttir skrifar Sjá meira
Í aðdraganda sveitarstjórnarkosninga er eðlilegt að rætt sé um breytingar, nýjar áherslur og ólíkar leiðir í stjórn sveitarfélaga. Slík umræða er nauðsynleg. Hún verður þó að byggjast á raunverulegri reynslu af því hvernig mismunandi stjórnarhættir hafa reynst í framkvæmd. Þar getur Snæfellsbær þjónað sem gagnlegt viðmið. Sveitarfélagið varð til við sameiningu árið 1994. Frá þeim tíma hefur Sjálfstæðisflokkurinn farið með meirihluta í sveitarstjórn, samfellt og án samsteypustjórna. Slík samfella er óvenjuleg í íslenskum sveitarstjórnarmálum og gefur tilefni til að velta fyrir sér hvaða áhrif hún hefur haft á stjórnun og árangur. Ég skrifa þetta sem atvinnurekandi í Snæfellsbæ. Fyrir atvinnulíf skiptir stöðugleiki miklu máli. Fyrirsjáanleiki í ákvörðunum, ábyrg fjármálastjórn og skýr stefna sveitarfélagsins eru ekki hugmyndafræðileg atriði, heldur raunverulegar forsendur fyrir fjárfestingum, uppbyggingu og störfum. Sömu lög og sama ábyrgð Oft er bent á að samanburður milli ólíkra sveitarfélaga sé erfiður vegna mismunandi stærðar, tekjustofna og verkefna. Það er rétt að aðstæður eru ólíkar. En það breytir ekki þeirri grundvallarstaðreynd að öll sveitarfélög starfa samkvæmt sömu lögum, sömu reglum og bera sömu ábyrgð gagnvart íbúum sínum. Sveitarfélög bera ábyrgð á fjármálum, þjónustu og stjórnsýslu, óháð stærð. Því er eðlilegt að ræða stjórnarhætti sem slíka og bera saman hvernig ólíkar leiðir hafa reynst þegar kemur að ábyrgð, forgangsröðun og árangri. Skýr ábyrgð skiptir máli Í Snæfellsbæ hefur ábyrgðin verið skýr frá upphafi. Einn flokkur hefur mótað stefnuna og borið pólitíska ábyrgð á niðurstöðunni. Slíkt skapar aðhald. Þegar sami aðili veit að hann mun sjálfur standa skil á ákvörðunum sínum til lengri tíma, verða ákvarðanir jafnan varfærnari og markvissari. Í sveitarfélögum þar sem margflokkastjórnir fara með völdin getur myndin verið önnur. Þar verða ákvarðanir oft niðurstaða málamiðlana og ábyrgð dreifist. Dæmi um slíkt má finna víða, meðal annars í Reykjavík, þar sem innbyrðis ágreiningur og óljós forgangsröðun hafa reglulega sett mark sitt á umræðu og ákvarðanatöku. Fjármál endurspegla stjórnarhætti Sterk fjárhagsstaða Snæfellsbæjar er ekki tilviljun og ekki afleiðing eins kjörtímabils. Hún er niðurstaða langrar og samfelldrar stefnu þar sem aðhald, varfærni og langtímahugsun hafa ráðið för. Slík nálgun næst síður þar sem stefnur eru sífellt endursemjaðar og pólitísk ábyrgð þynnt. Þetta er ekki fullyrðing um að ein leið henti öllum sveitarfélögum. En reynslan sýnir að stöðugleiki er ekki stöðnun, rétt eins og breið samsteypa er ekki sjálfkrafa merki um betri stjórnun. Fyrir kosningar Í aðdraganda kosninga ættum við því ekki aðeins að spyrja hvað er lofað, heldur hvernig stjórnað er. Reynslan af Snæfellsbæ sýnir að skýr ábyrgð og langtímahugsun geta skapað traustan grunn. Sú reynsla getur verið gagnlegt viðmið fyrir önnur sveitarfélög, óháð stærð. Lögin eru þau sömu. Reglurnar eru þær sömu. Ábyrgðin er sú sama. Spurningin er einfaldlega hvernig henni er sinnt,,,,og hver ber hana þegar á reynir. Höfundur er atvinnurekandi í Snæfellsbæ.
Skoðun Ung hjón á Íslandi eru að kafna – kerfið er að drepa framtíð þeirra Sigurður Sigurðsson skrifar
Skoðun Stjórnendur eru brúin – Ísland á að leiða fagmennsku, ekki draga úr henni Nichole Leigh Mosty skrifar
Skoðun Ríkisborgararéttur – sömu reglur eiga að gilda fyrir alla Katrín Haukdal Magnúsdóttir skrifar