Ríflega hundrað hross drápust í hamfaraveðrinu

Nú liggur fyrir að ríflega hundrað hross drápust í hamfaraveðrinu sem gekk yfir Norðurland vestra dagana 10.-12. desember 2019. Þetta eru mestu afföll á hrossum í áratugi og svarar til um 0,5% þeirra 20 þúsund hrossa sem ætla má að hafi verið á útigangi á þessu landssvæði. Þetta kemur fram í tilkynningu frá Matvælastofnun.

Hross fórust á 46 bæjum, þar af 61 hross á 29 bæjum í Austur-Húnavatnssýslu. Tuttugu hross fórust á níu bæjum í Vestur-Húnavatnssýslu og 22 hross á átta bæjum í Skagafirði.

Sjá einnig: Vitjaði hestanna eftir að eitt­hvað ó­lýsan­legt hnippti í hann



Oftast var um að ræða eitt til fjögur hross á hverjum bæ, sem gerir að meðaltali tvö hross á bæ. Í tilkynningu segir að dreifingin endurspegli að afföllin verði ekki rakin til óviðunandi aðbúnaðar eða undirbúnings á einstaka bæjum

„[…] en ljóst má vera að veðrið kom mishart niður á svæðum innan landshlutans. Hross á öllum aldri fórust í óverðinu; 29 folöld, 34 trippi og 30 hryssur, en einnig drápust fimmtán hestar, flestir fullorðnir. Hryssurnar voru sömuleiðis í flestum tilfellum í eldri kantinum og því má segja að elstu og yngstu aldurshóparnir hafi orðið verst úti í óveðrinu.“

Algengast var að hross hefði hrakið undan veðri í skurði, girðingar eða aðrar hættur en einnig fennti hross sem stóðu í skjóli, þ.m.t. hross sem rekin höfðu verið sérstaklega í skjól og gefið þar.

„Dæmi voru um tveggja metra snjódýpt niður á hræin, en gríðarlegir skaflar mynduðust hvar sem skjól var að finna. Almennt séð var harðara á hrossum á jörðum nærri ströndinni á meðan hross sem stóðu hærra í landinu sluppu mun betur, líklega vegna þess að þar var kaldara og ekki hlóðst á þau ís með sama hætti,“ segir í tilkynningu.

„Afar óvenjulegt er að saman fari svo hart norðan áhlaup með mikilli úrkomu og hitastigi við frostmark. Veðurskilyrðin leiddu til þess að slydda lagðist á hrossin og fraus þar. Hrossin urðu klömbruð og þung sem gerði þeim erfiðara fyrir að standa af sér þá langvarandi stórhríð sem á eftir fylgdi þar sem veðurhæðin náði styrk fellibyls á köflum. Skjól kom ekki að gagni þar sem aðstæður voru verstar og átti það jafnt við um manngerða skjólveggi og náttúrulegt skjól. Hross voru alla jafna í góðu standi fyrir áhlaupið enda hafði haustið verið hagfellt hrossum á útigangi.“