„Það geta engin orð lýst því hvað mér er brugðið“

„Ég er fegin í dag að vera ljóshærð kona í París og ekki dökk á hörund,“ segir Elísabet Thorsteinsson, íslensk kona sem býr í París. Hún óttast vaxandi kynþáttaspennu í kjölfar hryðjuverkanna í París í dag. Það sé mikið kynþáttahatur og íslamófóbía í Frakklandi. Ekki sé á það bætandi.

Ætlar ekki að búa í ótta þrátt fyrir að ógnin sé nærri

„Þetta á eftir að ala á kynþáttahatri en það verður að muna að þeir sem haga sér svona eru glæpamenn og engir trúarleiðtogar,“ segir Kristín Jónsdóttir þýðandi og leiðsögumaður sem hefur búið í borginni í 26 ár segist hafa verið gráti nær, þegar hún heyrði af morðunum. Mér varð bara alveg hrikalega bylt við  Þetta er hræðilegt og ég trúi þessu varla. Ég byrja bara strax að skæla þegar ég tala um þetta. Þarna voru tólf manns sem létust. Það geta engin orð lýst því hvað mér er brugðið.“

Kristín segir að sem Parísarbúi velji hún að búa ekki í ótta þótt hryðjuverkaógnin sé vissulega alltaf nærri. Þess vegna sé áfallið svona mikið. Hún hafi upplifað hryðjuverk í París áður en núna sé hún til að mynda með börn og það geri þetta enn verra.

Kristín segir að það sé búið að loka skólum og flugvellir og lestarstöðvar starfi undir harðri gæslu, Hún segir að það verði ekki þolað að mennirnir gangi lausir. Hún hafi ákveðið að halda sig innandyra vegna ástandsins, bæði vegna ótta og líka vegna þess að það þurfi að gefa lögreglu og hermönnum svigrúm til að vinna. Elísabet Thorsteinsson segist hafa sótt barnið sitt í skóla og ekki farið úr úr húsi eftir að fréttirnar bárust. „Það er algerlega óskiljanlegt hvernig hægt að blása svona upp í nafni trúar og ráðast á saklaust fólk,“ segir hún.

Óttinn og óvissan nái hámarki á morgun

Elísabet segir að hryðjuverkamennirnir hafi skipt um flóttabíl í 400 metra fjarlægð frá húsinu hennar og það sé mjög óþægileg tilhugsun. Hún segist vona að mennirnir náist sem fyrst svo óvissunni linni og daglegt líf geti haldið áfram án þess að fólk sé svona óttaslegið. Óttinn og óvissan nái örugglega hámarki á morgun nema mennirnir náist.

Skopmyndablaðið Charlie Hebdo í París hefur setið undir hótunum frá herskáum íslamistum um margra ára skeið.

Kristín segir að hún hafi nýlega átt leið fram hjá ritstjórnarskrifstofum Charlie Hebdo og hugsað til blaðamannanna sem höfðu setið undir linnulausum hótunum frá herskáum íslamistum síðustu árin vegna myndbirtinga af Múhammeð spámann en  ádeiluritið Charlie Hebdo gerði grín að öllum og birti oft grófar skopmyndir bæði af kristnum og múslimum sem og stjórnmálamönnum.

„Þetta er búin að vera margra ára barátta þeirra og það má alveg deila um hvort hún var að öllu leyti réttmæt eða ekki. En það gráta þá allir Frakkar, þeir voru dýrkaðir eins og stjörnur, þótt fólk yrði þeim stundum reitt og fyndist þeir ganga of langt.“

Blaðið Charlie Hebdo var þannig bæði elskað og hatað af Parísarbúum og blaðamönnunum var ekkert heilagt. Lilja Skaftadóttir segir að enginn hafi fengið náð fyrir augum blaðamannanna. Hún segist spyrja sig hvort árásarmennirnir hafi kannski haft rétt fyrir sér þegar þeir hlupu brott eftir morðin og hrópuðu:  „Við drápum Charlie Hebdo.“

Ætlar að halda sig heima

Lilja Skaftadóttir sem býr rétt fyrir utan París segist ekki ætla inn í borgina í dag, og ekki á morgun. Það geti ekki allir valið að halda sig heima. Milljónir Parísarbúa eigi engan annan kost en að reyna að halda uppi daglegri rútínu þrátt fyrir skelfinguna í borginni og að árásarmennirnir gangi lausir.

Lilja  segir að þótt það hafi gripið um sig mikil hræðsla viti menn að lífið þurfi að halda áfram. Frakkar séu ekki að fara að láta hryðjuverkamenn ráðskast með hvernig þeim líður. Tjáningarfrelsið sé heilagt í lýðræðisríki. Hún bendir á að búist sé við mikilli þátttöku í fjöldagöngu sem farin var frá Lýðveldistorginu klukkan sex að frönskum tíma til að mótmæla hryðjuverkunum og þjappa fólki saman um að vernda tjáningarfrelsið fyrir ofsatækismönnum.