Hvað gerir Ís­lendinga ein­staka?

Eftir meira en tvo áratugi á Íslandi hef ég oft verið spurður hvað mér finnist einkennandi fyrir Íslendinga.

Auðvitað er erfitt að alhæfa.

Engar tvær manneskjur eru eins og ekkert samfélag er fullkomið.

En samt eru ákveðnir litlir hlutir sem hafa alltaf vakið athygli mína.

Ekki stórir hlutir.

Heldur hversdagslegir hlutir.

Traustið.

Einfaldleikinn.

Nálægðin við náttúruna.

Og kannski fyrst og fremst ákveðin ró sem ég fann ekki víða annars staðar.

Það sem kom mér mest á óvart þegar ég flutti hingað var að fólk virtist almennt treysta hvert öðru.

Ekki vegna þess að allir væru fullkomnir.

Heldur vegna þess að traustið virtist vera eins konar sjálfgefinn upphafspunktur.

Ég tók líka fljótt eftir því að margir Íslendingar hafa litla þörf fyrir að sýna stöðu sína.

Fólk er oft einfalt í framkomu.

Og það skiptir minna máli hvaða titil maður hefur en hvernig maður kemur fram við aðra.

Annað sem hefur alltaf heillað mig er sambandið við náttúruna.

Veðrið fær ekki alltaf að ráða lífinu.

Börn fara út.

Fólk fer út.

Lífið heldur áfram.

Ég man enn hvað það kom mér á óvart að sjá börn leika sér úti í roki, rigningu og snjó eins og það væri sjálfsagður hlutur.

Kannski hefur þessi nálægð við náttúruna kennt Íslendingum ákveðna seiglu.

Kannski hefur hún kennt þeim að aðlagast aðstæðum frekar en að berjast stöðugt gegn þeim.

Ég hef líka alltaf dáðst að því sjálfstæði sem einkennir marga Íslendinga.

Börn læra snemma að gera hluti sjálf.

Ungt fólk flytur að heiman fyrr en víða annars staðar.

Og almennt virðist fólk hafa trú á því að einstaklingurinn geti fundið sínar eigin lausnir.

Annað sem mér finnst sérstakt er að Íslendingar segja ekki alltaf mikið.

En þegar á reynir eru þeir oft mættir.

Stundum birtist hlýjan ekki í stórum orðum.

Heldur í litlum verkum.

Í hjálpsemi.

Í rólegri nærveru.

Í því að mæta þegar á þarf að halda.

Auðvitað hefur Ísland sína galla eins og öll önnur samfélög.

Og Íslendingar eru auðvitað jafn ólíkir hver öðrum og fólk annars staðar.

En þegar ég hugsa um hvað gerir Íslendinga einstaka, þá hugsa ég ekki fyrst um eldgos, norðurljós eða fallegt landslag.

Ég hugsa um fólkið.

Og um alla þessa litlu hluti sem eru svo sjálfsagðir fyrir þá sem fæddust hér að þeir taka þeim varla eftir sjálfir.

Kannski er það einmitt það sem gerir Íslendinga einstaka.

Ekki að þeir séu fullkomnir.

Engin þjóð er það.

Heldur að þeir virðast almennt ekki hafa mikla þörf fyrir að vera eitthvað annað en þeir eru.

Og kannski er það fallegri eiginleiki en margt annað.

Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi.