Tuttugu ár frá því að Eliza flutti með Guðna til Ís­lands

Eliza greindi frá þessu í færslu á Facebook í dag. Í færslunni fer hún yfir söguna og lýsir upplifun sinni sem innflytjanda á Íslandi.

Hún rifjar upp hvernig þau hjónin fluttu til Íslands árið 2003 og keyptu sér fyrstu íbúðina sína sem var 97 fermetrar í 101 fyrir 10,8 milljónir króna. 

Hún hafi í kjölfarið fengið vinnu og byrjaði á íslenskunámskeiði sem voru átta klukkustundir í viku að loknum vinnudegi.

Engin halloumi og ekki hægt að leigja spólur

Þá rifjar hún upp þau skondnu vandamál sem blöstu við henni sem innflytjenda

„Ég skrifaði í dagbókina mína, alveg án nokkurrar kaldhæðni, um þann vanda í þessu nýja landi að sum matvæli skorti alveg, einkum halloumi-ost (sem fæst núna) og gott creme fraiche (sem ég hef ekki enn fundið). Ég man líka að mánuðum saman gat ég ekki leigt spólur á vídeóleigunni því til þess þurfti kennitölu og þar var kerfið bara uppfært tvisvar á ári,“ skrifar hún.

„Já, það var svo sannarlega erfitt fyrir mig að vera innflytjandi...“

Lykilatriði að skapa sér sinn eigin tilverugrundvöll

Þau hjónin hafi flutt til landsins eftir að hafa kynnst á Englandi og búið þar í tæp fimm ár. Guðni hafi verið staðráðinn í að flytja heim þar sem hann gæti verið nærri dóttur sinni af fyrra hjónabandi. Hún flutti því vegna hans, en vildi búa á Íslandi sjálfrar sín vegna. 

„Strax frá fyrsta degi í nýju landi var lykilatriði fyrir mig að skapa minn eigin tilverugrundvöll, óháð maka mínum. Ég vildi skapa mér starfsframa, eignast eigin vini, eigin áhugamál og tómstundir,“ skrifar hún.

Hún segist hafa verið heppin að fá vinnu innan mánaðar þar sem nám hennar og reynsla nýttust vel. Hún naut þess líka að geta strax tekið krefjandi námskeið í íslensku þannig að smám saman náði hún betri tökum á tungumálinu. 

„Svo gekk ég í kór og tók að mér sjálfboðastörf í Rauðakrossbúðinni á Landspítalanum.“

„Þar að auki vissi ég að ég væri ekkert á förum hvað úr hverju. Ég vissi að það var bara ekki í boði að hverfa á braut þegar skammdegið helltist yfir, þegar ég pirraði mig á því hversu erfitt það gat stundum verið að kynnast heimafólkinu, þegar ég missti vinnuna eftir ár og fann ekki annað starf í dálítinn tíma. Ég ákvað mæta öllum þessum andbyr og bugast ekki,“ skrifar hún.

Heppin að mæta ekki sömu fordómum og aðrir innflytjendur

Allt þetta sýni hve heppin hún var. Hún gat lært íslensku af því hún var í vel launuðu starfi, hún bjó í miðbænum og var því nálægt félagslífi og var með innfæddan maka sem studdi hana og hjálpaði henni að skilja siði og venjur.

„Ég kom frá öðru ríku landi og minn bakgrunnur var þannig að ég mætti ekki sömu fordómum og margir aðrir innflytjendur,“ skrifar hún.

Að lokum segir hún að fyrir tuttugu árum hafi hún átt sér draum að setjast að Íslandi, „var bæði spennt og dálítið kvíðin yfir því að ætla að lifa um langt skeið á þessari eyju úti í hafi.“

Þá gat hún þó ekki séð fyrir að hún og Guðni myndu eignast fjögur börn til viðbótar við dóttur hans, að hún myndi stofna ritlistarbúðir og gefa út bók eða þá að verðandi eiginmaður hennar yrði næsti forseti landsins. 

„Þetta hefur svo sannarlega verið mikið ævintýri. Megi næstu 20 ár vera eins góð og árin eftir það líka!“