Þarf helst að fá mér apa eins og Michelsen

Ég var að kíkja á fasteignir í tölvunni árið 2008 og sá þá hús til sölu á Akranesi sem hentaði mér sem heimili og vinnustofa.“ Þannig lýsir listakonan Kolbrún S. Kjarval tildrögum þess að hún flutti upp á Skaga.

„Ég þekkti ekkert á Akranesi nema skorsteininn sem með reyknum sýndi okkur vindáttina en ég heyrði af fólki sem bjó uppi á Skaga og vann í Reykjavík og hugsaði: Þetta er ekkert mál. Sem það er ekki. Oft skrepp ég í kaffi til Reykjavíkur og fólki þar finnst það alveg sjálfsagt en það er virkilega langt frá Reykjavík upp á Akranes, svo til mín kemur enginn í kaffi eða heimsókn í galleríið. Ég þarf líklega að fá mér apa eins Michelsen í Hveragerði var með!“

Fyrstu keramiksýninguna kveðst Kolbrún hafa haldið 1968. „Ragnar í Smára bauð mér að sýna í sal sem var kallaður Unuhús og var við Veghúsastíg. Þá var ég nýkomin heim til Íslands með afrakstur listnáms erlendis. Verkin slógu í gegn og ég seldi alla sýninguna,“ lýsir Kolbrún sem er afabarn eins merkasta listamanns þjóðarinnar, Jóhannesar Kjarval. „Afi kom þrisvar á fyrstu sýninguna og var mjög stoltur af mér,“ rifjar hún upp.

Hún kveðst skreyta leirmuni með teikningum en ekki hafa viljað verða listmálari. „Mér fannst það erfitt með þetta nafn. En ég er alin upp við myndlist og leir. Fékk að fara á leirlistanámskeið sjö ára og á enn munina sem ég gerði þar. Í hvert sinn sem faðir minn, Sveinn, kom heim frá útlöndum kom hann með einhvern leirmun sem var rætt um á heimilinu.

Vinsældir leirsins ganga í bylgjum, hann er dálítið að toppa núna, það sést í fag- og myndlistarblöðum. Enda er leirinn búinn að fylgja mannkyninu frá upphafi.“

Kolbrún segir sýninguna í Bókasafni Akraness koma afskaplega vel út. „Bækur og listmunir fara svo vel saman. Það getur verið svolítið erfitt að komast inn í bæjarfélag þegar maður er ekki með börn, eða mann í stöðu, vinnur heima og orðin fullorðin. En mér hefur verið vel tekið og ég er afar heppin með nágranna.“