Hannibal Rising - ein stjarna

Rétt eins og Hannibal Lecter gerir við fórnarlömb sín, smjattar rithöfundurinn Thomas Harris á frægustu mannætu síns tíma. Hannibal Rising er fimmta myndin um Lecter (tvær byggja reyndar á sömu bók) og í þetta sinn er ljósinu brugðið á uppvaxtarár Hannibals og leitað skýringa á annarlegum matarsmekk hans.

Upp úr dúrnum kemur að Hannibal ólst upp á óðalssetri í Litháen þar sem hann missir foreldra sína í lok seinni heimsstyrjaldar. Þau systir hans eru tekin í gíslingu af óþjóðalýð, sem myrðir systurina og étur til að komast af í vetrarhörkunum. Hannibal kemst lífs af, elst upp á munaðarleysingjahæli þar til hann flýr til Frakklands á náðir ekkju frænda síns, kynnist austrænum bardagalistum og líffærarfræði og hyggur á hefndir.

Anthony Hopkins er fjarri góðu gamni eins og gefur að skilja en með hlutverk mannætunnar fer hinn snoppufríði Frakki Gaspard Ulliel. Því miður reynist hann ekki hafa nokkra burði til að búa til óhugnalega eða áhrifamikla persónu úr hinum unga Hannibal, hvað þá bera uppi heila kvikmynd eins og af honum er ætlast. Það er beinlínis leitun að luðrulegri mannætu. Ulliel hefur augljóslega ekki góð tök á enskri tungu, á bágt með að koma setningum frá sér og lítur oft á tíðum út fyrir að vita ekki hvað hann er að segja.

Atburðarásin er auk þess ristlítil, langdregin; stútfull af klisjum og laus við allan hrylling, Rhys Ifans, sem leikur þorparann Grutas, var til dæmis meira ógnvekjandi í Little Nicky. Verst er að sagan grefur undan því sem koma skal; Hannibal kemst í kast við lögin í Frakklandi og er grunaður um hroðalegustu glæpi, flýr til annars lands og heldur áfram uppteknum hætti án þess að þurfa svo mikið að skipta um nafn.

Sennilega væri heillvænlegast fyrir Harris að koma Hannibal undir græna torfu sem allra fyrst og vinna ekki frekari skaða á því sem hann hefur áður gert og miklu betur.

Bergsteinn Sigurðsson