Kastaði sér niður fimm­tán stiga: „Marinn, þjáður og aumkunar­verður“

Hljómsveitin Flesh Machine hefur gert það gott í tónlistarsenunni síðastliðinn þrjú ár og gaf út smáskífuna „Taking My Time“ þann 7. nóvember síðastliðinn í tilefni af Iceland Airwaves.

Sveitin ákvað að vera sérstaklega grand á því og gefa út tónlistarmyndband við lagið. Leikstjórinn Snæfríður Sól Gunnarsdóttir var fengin í verkið og gerði hún myndband um mann, leikinn af Kjartani Loga Sigurjónssyni, sem dettur sífellt niður stiga.

Vísir frumsýnir myndbandið á vef sínum hér að neðan. Blaðamaður heyrði líka í Kjartani Loga til að forvitnast út í þetta undarlega hlutverk, aðdragandann og eftirmála þess að detta niður tugi trappa.

„Kann að detta niður stiga og ekki meiða mig (mikið)“

„Leikstjórinn Snæfríður Sól Gunnarsdóttir hafði verið að velta þessari hugmynd fyrir sér í nokkur ár. Konseptið er manneskja sem kann ekki að fara upp eða niður tröppur og þar að leiðandi dettur niður þær. Manneskjan hræðist stiga. Mjög fyndin pæling,“ segir Kjartan um aðdragandann.

Hljómsveitina Flesh Machine, sem er skipuð Kormáki Jarli Gunnarssyni, Baldri Hjörleifssyni, Alexander Grybos, Viktori Árna Veigarssyni og Jóni G. Breiðfjörð Álfgeirssyni, vantaði tónlistarmyndband og leituðu til Snæfríðar sem gat loks framkvæmt hugmyndina.

Af hverju varðst þú fyrir valinu?

„Ég var fenginn í þetta myndband vegna þess að ég er maður með mjög sértækan hæfileika. Ég kann að detta niður stiga og ekki meiða mig (mikið). Þetta er partýtrix sem ég gerði stundum í partýum þegar ég var í framhaldsskóla,“ segir hann.

„Nikulás Tumi Hlynsson, sem er félagi minn og kvikmyndagerðarmaður var semsagt tökumaðurinn á þessu tónlistarmyndbandi. Þegar Snæfríður sagði honum hugmyndina þá sagði hann bara „Heyrðu, ég þekki mann.“ Og þess vegna er ég í þessu myndbandi.“

Hvernig dettur maður niður stiga, æfir maður sig eða bara vindur sér í það?

„Ég lærði að detta niður stiga aðallega á Youtube. Á unglingsaldri hugsaði ég einn daginn að það væri mjög töff að kunna að detta niður stiga án þess að stórslasa mig,“ segir Kjartan.

„Aðferðin er ekkert svo flókin í sjálfu sér, maður tekur tilhlaup að tröppunum, rúllar sér á hlið niður þær og lætur svo þyngdaraflið sjá um rest. Það sem mestu máli skiptir er að láta hausinn aldrei skellast í tröppurnar eða gólfið. Maður þarf að æfa þetta aftur og aftur til þess að finna fyrir því að þú getir gert þetta,“ segir hann.

„Ég mæli ekki með að henda þér bara niður stiga og vonast bara eftir því að það verði allt í lagi með þig, þetta er í rauninni stórhættulegt. Augnablikið áður en þú kastar þér niður stiga er erfiðasti parturinn. Þetta er svo ónáttúrulegt. Það er eitthvað inn í þér sem bara stoppar þig af. Ég næ að slökkva á þessum stoppara.“

Hefði dottið hundrað sinnum niður stiga í þágu listarinnar

Tökur myndbandsins fóru fram á einum löngum og ströngum tökudegi með Nikulási og Snæfríði. Allt í allt þurfti Kjartan að fara niður fimmtán ólíka stigaganga.

En þurftirðu að fara mörgum sinnum niður hvern stiga?

„Ég gæti ekki sagt þér hvað þetta voru margar tröppur í heild, en stundum datt ég oftar en einu sinni niður sömu tröppurnar. Oftast var þetta samt bara svona „one-take-dæmi“,“ segir Kjartan.

„Ég hefði dottið hundrað sinnum niður alla þessa stiga í þágu listarinnar og myndbandsins… en Snæfríður og Nikulás voru eitthvað voða mikið að hafa áhyggjur af mér. Þannig við höfðum þetta bara svona.“

Hvaða tröppur voru auðveldastar og hverjar voru erfiðastar? 

„Erfiðustu tröppurnar sem ég lét mig detta niður voru örugglega tröppurnar við Bókasafn Kópavogs. Það var kannski þriðja staðsetningin þennan dag af fimmtán í heildina. Tröppurnar voru steyptar og mjög grófar. Ég fékk sár á hendina, en Snæfríður reddaði bara sárabindum og svo bara áfram gakk. Næstu tröppur takk,“ segir hann.

„Það voru engar tröppur sem var auðvelt að detta í en ef ég ætti að segja einhverjar tröppur þá kannski teppalögðu tröppurnar í Þjóðleikhúsinu. Teppalagningin dempaði höggið. Samt vont.“

Bjórinn skammgóður vermir og Kjartan vaknaði marinn og þjáður

Er maður ekkert lurkum laminn eftir svona lagað?

„Ég vissi alveg að ég myndi verða eitthvað marinn eftir þennan detti-dag og öll þessi dett. En ég var vel varinn með olnbogahlífar, hnéhlífar og bakbrynju, ásamt því að troða einhverju mjúku inn á ökklana og mjaðmirnar til að dempa höggin,“ segir Kjartan.

„Eftir tökurnar lét ég skutla mér beint í bjór niðrí bæ þar sem Íris unnustan mín beið beið eftir mér. Ég tók marga væna sopa þetta kvöld til að reyna að deyfa sársaukann. Það virkaði og ég skemmti mér konunglega, þrátt fyrir að ég væri byrjaður að sjá stóra marbletti myndast. Mér fannst það bara fyndið því ég fann ekki fyrir neinu,“ segir hann.

„En bjórinn var skammgóður vermir og þegar ég vaknaði morguninn eftir fékk ég að finna fyrir því. Ég var marinn, þjáður og aumkunarverður. Mest á vinstri rasskinn. Ég jafnaði mig samt bara eftir svona tvo daga og ég sé ekki eftir neinu. Myndbandið lítur fáránlega vel út og ég vona að sem flestir horfi á það. Lagið líka frábært. Worth it,“ segir hann að lokum.