Spyr hvort af­lífa þurfi sig vegna mjaðmaskipta

Í bréfinu er fundið að því að hinn tíu ára gamli Úffi, Úlfgrímur Lokason, sé oft í bandi fyrir utan heimili hennar og vísað til laga um velferð dýra þar sem segir að ekki megi tjóðra hund án eftirlits þannig að hundinum stafi hætta af. Margrét Víkingsdóttir, íbúi við Amtmannsstíg og eigandi Úffa, segir hundinn aldrei hafa verið án eftirlits.

Hann var bara staddur hérna á lóðinni? 

„Já, bara hér eða hérna þar sem það var gras eða hérna bara við dyrnar. Og hérna inni þar sem að sófinn er. Bara labbaði hér út og inn og settist hérna. MR krakkarnir sakna hans mikið og eru alltaf að spyrja bara: Hvar er hann? Hvar er hann? Hann er kallaður MR hundurinn meira að segja. Það klappa honum allir.“

Í tilefni ábendinga hóf MAST eftirlit og komst dýralæknir þeirra að því að hundurinn væri gigtveikur og með skerta hreyfigetu. Þá er ítrekað í bréfinu að samkvæmt lögum sé eigendum skilt að aflífa sjúk dýr sé ekkert annað í stöðunni. Samkvæmt lögfræðingi hjá MAST hefur stofnunin heimild til að vörslusvipta eigendur og aflífa dýr.

Tveir dýralæknar meta hins vegar lífsgæði hundsins ágæt miðað við aldur. Mast dregur mat þeirra beggja í efa og fer fram á það að lagt verði fram nýtt lífsgæðamat frá óháðum dýralækni. Dýralæknir sem hefur sinnt hundinum í nokkra mánuði segir í samtali við fréttastofu óskiljanlegt að MAST skuli ekki treysta sínu mati. Hundurinn sé ekki þjáður og alls ekki í slæmu ásigkomulagi miðað við fjölmarga hunda.

Margrét segist ætla að verða við ósk um nýtt lífsgæðamat þó að það sé dýrt. Hún fékk fimm daga frest.

„Ég verð nú að segja. Ég er að fara núna í næstu viku í mjaðmaskipti og þyrfti þá að aflífa mig? Því ég er að drepast í möðminni? Mér finnst þetta hræðilegt. Mér finnst þetta svo mikil hótun. Ég bý ein og þetta er eins og mitt barn. Ég á eina dóttur sem býr í Svíþjóð og ekkert barnabarn. Svo þetta er bara barnið mitt algjörlega.“

Úffi var valinn sem afrekshundur ársins árið 2024 eftir að hann bjargaði lífi Margrétar en hún var sofandi þegar eldur kom upp á neðri hæðinni. Hún segir hundinn skipta sig öllu máli. Það skjóti skökku við að hennar mati að dýravelferð skipti sér af þeim þar sem hún fari með hann út að ganga þrisvar á dag og sinni honum eins vel og hún getur.

„Ég er með hann allan sólarhringinn. Það er ekki eins og hann sé heima í átta eða níu tíma einn. Hann er svo vel upp alinn og það er hugsað vel um hann. Þess vegna verð ég svo hissa á þessu. Þetta er ofboðslega særandi. Ef þú gerir ekki eins og við segjum þá kálum við hundinum þínum.“

Hún botnar ekkert í mati dýralæknis MAST og segir að hann hafi ekki skoðað hundinn í eftirlitinu sem fór fram fyrir utan heimili hennar.

„Þau skoðuðu hann ekki neitt. Hann er að verða tíu ára. Það þýðir að hann er eins og sjötíu ára manneskja. Hann er eins og margir hundar af þessari tegund með mjaðmir sem eru farnar að slitna. Hann fær lyf við því einu sinni í mánuði frá dýralækni.“

Hún segir það hræðilegt að mat tveggja dýralækna sé dregið í efa.

„Þeir eru gáttaðir á þessu. Það er eins og þeim sé ekki treyst. Það er eins og ég.. hvað? Borgi þeim til að þegja að hann sé nær dauða og það megi ekki segja MAST það? Ég bara skil þetta ekki.“

Hvernig blasa þessi afskipti við þér?

„Mér finnst það alveg fáránlegt. Það er svo margt annað í sambandi við dýr sem er ekki í lagi.“

Hún segir engan hafa kvartað við sig vegna viðveru hundsins. Hún hafi rætt við alla nágranna í grenndinni sem sakna þess að hafa hundinn fyrir utan að hennar sögn.

„Húsið brann fyrir ári síðan og ég þurfti að vera í kjallaranum sjálf og búandi þar í átta mánuði þangað til ég komst hingað á efri hæðina aftur. Hann var fyrir utan dyrnar á meðan því það var svo þröngt þarna niðri. Hann var bara í hljóðfæri frá mér og í spotta og á lóðinni. Þegar við komum heim úr göngutúr þá setur hann bara í bremsuna og vill ekkert fara inn.“