„Hún er þjálfari inni í sal og mamma heima“

Sóley, yngri systir Nönnu keppti líka á mótinu, en báðar hafa systurnar verið afar sigursælar í íþróttinni undanfarin ár og rakað inn Íslandsmeistaratitlum í unglingaflokki.

Það þarf því ekki að koma á óvart að þjálfarinn þeirra, Sesselja Järvelä, hafi verið valinn þjálfari ársins hjá Fimleikasambandi Íslands á liðnu ári. Sesselja er reyndar gott betur en bara þjálfari systranna því þannig vill til að hún er líka mamma þeirra.

Sigrún Ósk settist niður með þessum mögnuðu fimleika-mæðgum í Íslandi í dag á Stöð 2 í gærkvöldi.

„Það var alltaf allavega draumur að vinna en það var ekki endilega markmiðið þegar ég kom inn í mótið. Það var meira að klára mínar æfingar og sjá svo hvað myndi gerast,“ segir Nanna.

„Þjálfararnir vissu að þetta væri möguleiki ef allt gengi upp,“ segir Sesselja, móðir Nönnu.

Hélt að hún væri ekki nægilega klikkuð

Sesselja segir þjálfararnir því Gabríella Belo þjálfar með henni, en þær tóku saman við meistarahópi Gróttu fyrir nokkrum árum. Það er ekki algengt að foreldrar þjálfi börnin sín þegar komið er á þetta stig í íþróttum, en þetta er fimmta árið sem Sesselja þjálfar báðar dætur sínar.

„Það var planið að gera þetta alls ekki og ég lagði mikið á mig til þess að vera ekki í þessari stöðu. Grótta var búið að vera í svolitlu þjálfaraveseni og við vorum búin að ganga í gegnum nokkra þjálfara. Það endaði með því að við gáfumst bara upp á því að leita og þá talaði þáverandi formaður við mig og samstarfskonu mína Gabríelu og spurði hvort við vildum gera þetta. Ég sagði strax bara nei, þú ert eitthvað ruglaður. Síðan tókum við þetta bara að okkur, því það var búið að gefast upp á öllum öðrum,“ segir Sesselja.

„Það tók alveg tíma að venjast því að vera með mömmu sína sem þjálfara. Mér fannst það erfitt fyrst en núna er það orðið miklu auðveldara,“ segir Sóley Guðmundsdóttir.

„Maður þarf bara að muna að hún er þjálfari inni í sal og mamma heima,“ segir Nanna.

Þjálfarateyminu hefur gengið vel og það þrátt fyrir að Sesselja hafi í upphafi ekki haft trú á því að hún væri rétta manneskjan í starfið. Ástæðan fyrir því kann að koma einhverjum á óvart.

„Ég hélt alltaf, hvað á maður að segja, að ég væri ekki nægilega klikkuð til að þjálfa meistaraflokk. Það var svona myndin sem ég hafði af þessum toppþjálfurum,“ segir Sesselja.

Systurnar eru báðar í námi, Nanna í háskólanum og Sóley í Tækniskólanum. Þær eru í vinnu með skólanum og hafa í ofanálag báðar verið í tónlistarnámi frá því þær voru börn.

„Við byrjuðum snemma að æfa mjög mikið og ég æfi eiginlega minna núna en ég gerði þegar ég var yngri. Bara út af því að líkaminn þolir ekki jafn mikið álag,“ segir Nanna.

Covid-árið erfitt

En þótt álagið hafi verið minnkað skyldi enginn halda að það sé lítið. Hefðbundinn dagur byrjar í skólanum og þaðan heldur Nanna á æfingu fimm sinnum í viku í þrjár til fjórar klukkustundir í senn. Svo er það tónlistin en hvorug systranna fór hefðbundnar leiðir í hljóðfæravali. Sóley spilar á víólu og Nanna á hörpu.

„Maður hefur alveg tíma til að hitta vini sína um helgar og á kvöldin, en kannski minni tíma en aðrir,“ segir Nanna en þær systurnar segja að síðastliðið ár hafi verið mjög erfitt fyrir þær sem íþróttakonur, vegna æfingabanns.

„Að finna viljan til þess að gera bara styrktaræfingar og fara út að hlaupa í snjó og rigningu og roki getur verið erfitt. En maður kunni meira að meta það betur þegar maður fékk að fara aftur inn í sal,“ segir Sóley.

Eftir örfáa daga heldur Nanna svo utan ásamt þremur öðrum fimleikakonum og fjórum körlum til að keppa á Evrópumótinu í Sviss. Hún segir að mikil tilhlökkun sé í hópnum enda í fyrsta sinn í rúmt eitt og hálft ár sem tækifæri fæst til að fara utan og keppa. Þær segja muna miklu að í þessari bylgju sé hægt að æfa í hefðbundnu umhverfi, þótt með takmörkunum sé.

Hér að neðan má sjá innslagið í heild sinni.