Verkefnið ekki bara samfélagslegt heldur persónulegt: „Nokkrum árum seinna kærði ég“

Jóhannes Gísli Eggertsson er 24 ára gamall. Hann kallar sig „Jóa lífið“ á Facebook og Snapchat, en heitir ýmsum nöfnum á einkamál.is og Skype, þar sem hann leiðir menn með annarlegar hvatir í gildru – undir því yfirskini að hann sé stúlka fædd árið 2004.

Samskipti sín við mennina hefur Jóhannes birt á samfélagsmiðlum og skipta áhorfin tugum þúsunda. Þar má m.a. sjá andlit og símanúmer manna sem falla í gildruna. Hann segir slíkar birtingar réttlætanlegar og vísar m.a. í vefsíðuna Stöndum saman sem starfrækt var í nokkur ár og birti myndir, nöfn og upplýsingar um dæmda barnaníðinga.

„Þetta er þess virði í rauninni. Maður veit ekkert hversu mörg börn menn gætu sært og hversu mörg börn myndu jafnvel fyrirfara sér út af einum manni. Maður verður bara að vega og meta hversu mörgum lífum er hægt að bjarga,“ sagði Jóhannes í þættinum Ísland í dag sem sýndur var á Stöð 2 í gærkvöldi.

„Þegar ég segist vera fjórtán ára gömul stúlka þá bakka flestir út úr samtalinu en stór stór hluti vill halda áfram að tala. Þetta er alveg oft fimm til tíu prósent af þeim sem hafa samband. Sumir kannski í einhverjum spenningi en sumir kannski tilbúnir að fara alla leið. Hundruð manna hafa haft samband en kannski um 50-100 sem ég hef talað við í heildina, semsagt lengi.“

Jóhannes segir að samtölin séu fljót að verða kynferðisleg eðlis.

„Það er alltaf af þeirra frumkvæði. Hún er fjórtán ára þessi manneskja sem er búin til og þeir eru fljótir að spyrja hvort hún vilji gera eitthvað eða hvort hún hafi prófað hluti og hvort hún vilji sjá kynfærin á þeim,“ segir Jóhannes sem segist hafa fengið myndir sendar af kynfærum karlmanna.

Á vefnum Stöndum saman var hins vegar um að ræða menn sem hafa verið dæmdir. Nú eru þetta bara menn sem falla í þína gildru og hafa ekki verið dæmdir. Er ekki munur á því?

„Algjörlega, það er munur á því, en menn taka þessa áhættu ef þeir eru að fara af stað í eitthvað svona,“ segir Jóhannes.

Einnig var rætt við Karólínu Finnbjörnsdóttir sem er lögmaður og kennari við lagadeild Háskólans í Reykjavík, en hún hefur skrifað ritgerð og fræðigreinar um tálbeitur í sakamálum. Hún telur aðferðir Jóhannesar vafasamar.

„Það er bara spurningin um hvernig við viljum hafa samfélagið okkar. Viljum við sleppa því að hafa hér dómskerfi, ákæruvald og annað og gera þetta allt rafrænt? Færa lögreglunni eða bara einhverjum einkaaðilum góðan síma með góðri myndavél þar sem við erum bara að afhjúpa glæpamenn í beinni? Þannig værum við búin að fá nafnið á þeim og myndina og getum gúglað hvar þeir eiga heima o.s.frv. Þetta er bara spurning um hvað fólk vill,“ segir Karólína.

Leið til að hræða

„Fólk er mikið að lesa um þessi mál á netinu og á prenti en það færi ekki sjá atburðarrásina, og nær þá frekar að ímynda sér hversu langt aðilinn gæti gengið og þetta verður að svokölluðu forvarnarverkefni,“ segir Jóhannes.

Hann segir almenning taka vel í framtak sitt.

„Það var margt sem ég hefði geta gert betur en ég held að þetta sé ein af fáum leiðum sem hægt er að nota til að hræða,“ segir Jóhannes en í hans huga er verkefnið ekki bara samfélagslegt heldur einnig persónulegt.

„Ég á mína fortíð og var í rugli á tímabili og í neyslu og þessi aðili sagðist vera vinna fyrir barnaverndunarnefnd og gæti kippt í allskonar spotta til að ég yrði ekki sendur eitthvað. Þannig að ég fór til hans og nokkrum árum seinna kærði ég og það var fellt niður. En fyrir stuttu fékk hann tveggja ára dóm fyrir annað brot. Ég hef verið 16 ára á þessum tíma.“