Sigmundur Davíð segir að kona sín sé ekki hrægammur

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, forsætisráðherra, birti rétt í þessu færslu á vefsíðu sinni þar sem hann gerir að umtalsefni fréttaflutning af fjármálum Önnu Sigurlaugar Pálsdóttur, eiginkonu hans, en mikið hefur verið fjallað um aflandsfélag hennar, Wintris Inc., á Bresku Jómfrúareyjunum síðustu daga.

Forsætisráðherra segir að sér finnist lítið til þeirra koma sem kenna konu hans við hrægamma en ýmsir hafa spurt sig að því hvort hún geti talist „hrægammur“ þar sem hún lýsti kröfum upp á hálfan millarð króna í slitabú föllnu bankanna í gegnum hið erlenda fjárfestingarfélag sitt. Sigmundur segist í raun tjá sig um málið nú vegna þess að nú hafi menn lagst „svo lágt að velta því upp hvort kona mín eigi ekki að teljast til hrægamma fyrir að hafa tapað peningum á bankahruninu [...]. Enginn á slíkar ákúrur síður skilið en hún.“

Rétt er að halda því til haga að Anna Sigurlaug, sem nær alltaf er kölluð Anna Stella, greindi sjálf frá félaginu í færslu á Facebook-síðu sinni á þriðjudagskvöld. Daginn eftir var síðan greint frá því að félagið hefði lýst kröfum í slitabú föllnu bankanna en félagið hafði keypt skuldabréf útgefin af bönkunum.

Sagði Önnu Stellu að hún ætti ekki að búast við miklum endurheimtum

Í færslu sinni segist Sigmundur Davíð hafa sagt Önnu Stellu að „hún ætti ekki að gera ráð fyrir miklum endurheimtum af því fjármagni sem hún hefði lánað bönkunum. Nauðsynlegt hefði verið að forgangsraða innistæðum á undan skuldabréfum en að ef eindurreisa ætti samfélagið myndi þurfa að ganga lengra.

Ég sagði henni að ég myndi berjast fyrir því að engar kröfur yrðu settar á íslenskan almenning og að hagsmunir samfélagsins yrði hámarkaðir á kostnað þeirra sem ættu inni peninga hjá bönkunum. Eina leiðin til að endurreisa samfélagið væri að afskrifa mikið af kröfum á bankana og það myndi þýða að margir sem þegar hefðu tapað miklu á gjaldþroti þeirra myndu tapa enn meiru. Ég man enn hvað viðbrögð hennar voru einlæg og afdráttarlaus. Hún sagði mér að ef það mætti verða til að draga úr þeim ótta og þjáningum sem við blöstu á Íslandi ætti það að vera markmiðið að afskrifa sem allra mest af kröfum á bankana.“

„Kona mín keypti hins vegar aldrei kröfur eftir hrun“

Sigmundur segist síðan hafa bent á það skömmu eftir hrunið að ríkið ætti að eignast kröfurnar á bankana á meðan þær voru einskis metnar en sú varð ekki raunin:

„Hins vegar keyptu erlendir vogunarsjóðir slíkar kröfur af miklum móð með það að markmiði að hagnast á þeim þegar verð hækkaði. Megnið af kröfum á bankana voru keyptar upp af slíkum sjóðum. Sumir kalla þessa sjóði hrægammasjóði vegna þess að þeir ganga út á að hagnast á óförum annarra. Kona mín keypti hins vegar aldrei kröfur eftir hrun, þvert á móti, hún tapaði á því sem hún lánaði bönkunum fyrir hrun.

Þegar jafnvel þeir sem hafa verið skæðustu andstæðingar mínir í baráttunni fyrir því að tryggja að tap fjármálafyrirtækja færðist ekki yfir á íslenskan almenning finna sig svo í því að stökkva fram nú og reyna að ná höggi á mig með því að ráðast á konu mína læt ég það ekki gerast athugasemdalaust.“

Skammaðist sín fyrir að detta í hug að nota fjárhagslegt tap konunnar í kosningabaráttunni

Í færslunni viðurkennir Sigmundur Davíð að í kosningabaráttunni árið 2013 hafi það hvarflað að honum „að ræða um að ég væri að berjast fyrir því að tekin yrði upp stefna sem myndi auka á tap eiginkonu minnar af bankahruninu. Að athuguðu máli sá ég að það væri ekki forsvaranlegt og skammaðist mín reyndar fyrir að hafa látið mér detta í hug að nota fjárhagslegt tap eiginkonu minnar í pólitískri baráttu.

En nú þegar fjármál eiginkonu minnar hafa verið gerð að opinberu umræðuefni finnst mér rétt að gera grein fyrir þessu. Um leið bendi ég á að þessi umræða hefur einkum leitt tvennt í ljós. Í fyrsta lagi þá staðreynd að konan mín hefur greitt alla skatta af eignum sínum og ekki nýtt tækifæri til að fela nokkurn hlut. Reyndar hefur hún ekki einu sinni nýtt heimildir laga til að fresta skattgreiðslum. Í öðru lagi að hún hefur í eigin fjármálum eins og öðru tekið hagsmuni annarra fram yfir sína eigin.

Og varðandi hrægamma: Hrægammar eru þeir sem koma aðvífandi og reyna að gera sér mat úr ógæfu annarra og kroppa þá inn að beini. Hvað er þá andstæða hrægamma? Það eru þeir sem tapa en eru samt til í að fórna meiru sjálfir í þágu annarra.

Vonandi skilja þeir sem þetta lesa hvers vegna mér þykir lítið til þeirra koma sem kenna konu mína við hrægamma.“