Innleggsnóta Charlotte Böving skrifar 25. mars 2013 06:00 Ég á orðið nokkurn stafla af innleggsnótum. Ýmist vegna hluta sem ég hef séð eftir því að kaupa eða gjafa sem ég hef ekki getað notað. Ég verð að viðurkenna að ég myndi mun heldur vilja fá endurgreitt. En rétturinn á peningunum er hjá verslunareigendum og ekki viðskiptavinum í þessum tilfellum. Fyrir bráðum tveimur vikum keypti ég mér fallega hannaðan jakka úr ull. Hlýjan og góðan, hugsaði ég, enda kuldaboli nýkominn til Reykjavíkur. Ég mátaði jakkann í búðinni og ákvað að mig langaði í hann. Þegar ég ætlaði að renna niður festist rennilásinn í ullinni. Ég reyndi nokkrum sinnum þangað til afgreiðslukonan varð að koma og hjálpa mér úr jakkanum. Hún fjarlægði ullina sem stíflaði rennilásinn. Nú fór ég að efast um að jakkinn væri góð kaup, en afgeiðslukonan sannfærði mig um að vandinn væri úr sögunni og ég gæti róleg fjárfest í flíkinni. Sem ég gerði. Þegar heim var komið hélt ég ánægð litla tískusýningu á jakkanum fyrir heimilisfólk, en þegar ég ætlaði úr honum var vandinn engu minni en áður, ullin stíflaði rennilásinn. Ég var lengi að komast úr jakkanum og ég ákvað það strax að yfirhöfnin væri ekki fyrirhafnarinnar virði. Daginn eftir fór ég því aftur í búðina og sagði jakkann vera með alvarlegan hönnunargalla, ég vildi fá endurgreitt. Nei, það var ekki í boði. En ég gat fengið innleggsnótu, eða látið búðina gera við jakkann. Ég sagðist þurfa hlýja yfirhöfn núna og að úrvalið í umræddri verslun væri takmarkað, þess vegna vildi ég peninginn minn aftur. Afgreiðslukonan lét ekki segjast. Ég samþykkti því á endanum viðgerð á jakkanum, enda á ég orðið nóg af innleggsnótum. Og nú eru bráðum liðnar tvær vikur – búðin er enn með jakkann og auðvitað peninginn minn. Ég bíð eftir símtali frá búðinni um að jakkinn sé lagfærður og ég komist bæði í hann og úr honum. Dóttir mín er að fermast um helgina. Sem betur fer keyptum við tímanlega fallegan kjól sem ekki hefur þurft viðgerð. Hugsið ykkur ef það hefði ekki verið jakkinn minn, heldur kjóllinn hennar, sem hefði kallað á þessa þjónustu verslunar. Ég á heilmikið safn af innleggsnótum, þannig að næst þegar ég þarf að borga barnapíunni get ég spurt: Viltu fá borgað í innleggsnótu? Ég vona að hún segi já! Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Charlotte Böving Mest lesið Getum við gert betur fyrir íslensk heimili? Berglind Guðmundsdóttir Skoðun Ofveiðin í ESB fyrir 500 árum Sigurjón Þórðarson Skoðun Bless tollfrjálsu Temu, Shein og Alibaba Jón Pétur Zimsen Skoðun Óafsakanlegt, en ekki óleysanlegt Birgir Hrafn Birgisson Skoðun FIFA skapar nýja skúrka Bragi V. Bergmann Skoðun Tæknin kemur hratt - en ávinningurinn ekki sjálfkrafa Gísli Rafn Ólafsson Skoðun Nærri þrír vinnumánuðir á ári – hinn ósýnilegi kostnaður endómetríósu Jón Ívar Einarsson Skoðun Temu-pakkar JP Zimsen eða alvöru hagsmunir Íslands Sveinn Atli Gunnarsson Skoðun Vangaveltur Hörður Torfason Skoðun Þegar stórveldin gera það sem þeim sýnist er ESB okkar besti kostur Eiríkur Ragnarsson Skoðun
Ég á orðið nokkurn stafla af innleggsnótum. Ýmist vegna hluta sem ég hef séð eftir því að kaupa eða gjafa sem ég hef ekki getað notað. Ég verð að viðurkenna að ég myndi mun heldur vilja fá endurgreitt. En rétturinn á peningunum er hjá verslunareigendum og ekki viðskiptavinum í þessum tilfellum. Fyrir bráðum tveimur vikum keypti ég mér fallega hannaðan jakka úr ull. Hlýjan og góðan, hugsaði ég, enda kuldaboli nýkominn til Reykjavíkur. Ég mátaði jakkann í búðinni og ákvað að mig langaði í hann. Þegar ég ætlaði að renna niður festist rennilásinn í ullinni. Ég reyndi nokkrum sinnum þangað til afgreiðslukonan varð að koma og hjálpa mér úr jakkanum. Hún fjarlægði ullina sem stíflaði rennilásinn. Nú fór ég að efast um að jakkinn væri góð kaup, en afgeiðslukonan sannfærði mig um að vandinn væri úr sögunni og ég gæti róleg fjárfest í flíkinni. Sem ég gerði. Þegar heim var komið hélt ég ánægð litla tískusýningu á jakkanum fyrir heimilisfólk, en þegar ég ætlaði úr honum var vandinn engu minni en áður, ullin stíflaði rennilásinn. Ég var lengi að komast úr jakkanum og ég ákvað það strax að yfirhöfnin væri ekki fyrirhafnarinnar virði. Daginn eftir fór ég því aftur í búðina og sagði jakkann vera með alvarlegan hönnunargalla, ég vildi fá endurgreitt. Nei, það var ekki í boði. En ég gat fengið innleggsnótu, eða látið búðina gera við jakkann. Ég sagðist þurfa hlýja yfirhöfn núna og að úrvalið í umræddri verslun væri takmarkað, þess vegna vildi ég peninginn minn aftur. Afgreiðslukonan lét ekki segjast. Ég samþykkti því á endanum viðgerð á jakkanum, enda á ég orðið nóg af innleggsnótum. Og nú eru bráðum liðnar tvær vikur – búðin er enn með jakkann og auðvitað peninginn minn. Ég bíð eftir símtali frá búðinni um að jakkinn sé lagfærður og ég komist bæði í hann og úr honum. Dóttir mín er að fermast um helgina. Sem betur fer keyptum við tímanlega fallegan kjól sem ekki hefur þurft viðgerð. Hugsið ykkur ef það hefði ekki verið jakkinn minn, heldur kjóllinn hennar, sem hefði kallað á þessa þjónustu verslunar. Ég á heilmikið safn af innleggsnótum, þannig að næst þegar ég þarf að borga barnapíunni get ég spurt: Viltu fá borgað í innleggsnótu? Ég vona að hún segi já!