Tryggvi Þór, þjáningarbróðir

Alþingismaðurinn Tryggvi Þór Herbertsson upplýsti í viðtali í vikunni að laun þingmanna séu allt of lág. Sérstaklega fyrir þá sem störfuðu áður í fjármagnsþrútnari geirum þjóðfélagsins og eru vanir ákveðnum lífskjaraviðmiðum, sem urðu til vegna góðrar menntunnar og hárra launa.



Átakanlegt var að fylgjast með umræðunni sem skapaðist í kjölfarið. Fólk virðist ekki hafa samúð með Tryggva Þór sem þarf að sætta sig við rúma hálfa milljón í grunnlaun á mánuði og einhverja hundraðþúsundkalla í viðbót við það.



Samúð mín gagnvart Tryggva Þór er djúpstæð, enda veit ég hvernig honum líður. Ég hef einnig þurft að sætta mig við breytt lífskjaraviðmið, en lífstíll minn hefur tekið stakkaskiptum í kjölfar launalækkanna sem fylgdu hruninu; ég fer sjaldnar með fötin mín í þvottahús og neyðist til að þvo oftar sjálfur, ég kaupi bensín í smáum skömmtum í stað þess að fylla á tankinn og hugmyndir mínar um að ráða aðstoðarmann eru í besta falli fjarlægur og óframkvæmanlegur draumur.



Erfiðast var að kveðja kostnaðarsamt verkefni sem hófst í góðærinu. Draumurinn var nefnilega að fara í nýtt sokkapar á hverjum degi til æviloka. Ekkert jafnast á við tilfinninguna að finna nánast ósnert pólíester þrýstast upp að löppinni á mjúkan, en þó stífan hátt sem notað sokkapar leikur ekki eftir. Á sólríkum útborgunardegi lét ég drauminn rætast og gekk stoltur út úr ónefndri verslun með 40 sokkapör í poka. Rúmur mánuður af nýjum sokkum beið mín. Mánuður drauma minna.



Skömmu síðar fór hér allt til fjandans. Launin lækkuðu, kaupmáttur rýrnaði og verð á innfluttum gæðasokkum rauk upp. Skýjaborgin var hrunin og eftir sat ég með gríðarlegt magn af notuðum sokkum sem ég neyðist til að þrífa eftir notkun og endurnýta þar til þeir slitna.



Þvílík martröð. Þjáningarbróðir minn, Tryggvi Þór, veit eflaust hvernig mér líður. Aðeins hann og meðbræður okkar úr efri millistétt vita hvar dagar lífs míns hafa nýjum sokkum sínum glatað.