Bestu þríleikir sögunnar

Þríleikir af öllum stærðum og gerðum hafa verið vinsælir beggja vegna Atlantshafsins. Kvikmyndatímaritið Empire fékk lesendur sína til að velja þá bestu og þar kemur kannski fátt á óvart. 1. Hringadrottinssaga: (2001-2003)

Þetta þrekvirki Peters Jackson var í raun einstakur kvikmyndaatburður. Bækur J.R.R Tolkien höfðu átt miklum vinsældum að fagna og hörðustu fylgjendur bókanna leyfðu sér að efast um að nokkur kvikmyndagerðarmaður gæti fangað ævintýraheiminn og andrúmsloftið sem einkennir þessi meistaraverk Tolkien. Jackson tókst það hins vegar, myndirnar þrjár eru augnakonfekt sem eiga vafalítið eftir að lifa í hugum og hjörtum áhorfenda.

Jackson tókst meira að segja að velja réttu leikarana; Viggo Mort­ensen smellpassaði í hlutverk Aragorn og danska ofurstjarnan bar uppi myndina. Síðasta myndin, Hilmir snýr aftur, hlaut ellefu Óskarsverðlaun og er því ein af þremur sigursælustu myndum sögunnar á þeirri verðlaunahátíð.

2. Stjörnustríð (1977-1983)

Alec Guinness hataði Stjörnustríð, henti öllum aðdáendabréfum án þess að opna þau og krafðist þess að Obi-Wan Kenobi yrði drepinn sem fyrst. Guinness hefur sennilega ekki órað fyrir því hver áhrif Stjörnustríðs-þríleikur George Lucas myndi hafa á poppmenningu 20. og 21. aldarinnar með endalausum tilvísunum í kvikmyndum sem hafa ekkert með geimstríð að gera. Þrátt fyrir að flestir hefðu talið að það væri nánast ekki hægt að betrumbæta fyrstu myndina þá tókst það bæði hjá Irvin Kershner og Richard Marquand. Sorglegust eru kannski örlög Carrie Fisher og Marks Hamil en Harrison Ford getur vafalítið vel við unað. 3. Aftur til framtíðar (1985-1990)

Delorean-bifreiðin sem þeytti Marty McFly fram og aftur í tíma og rúmi hefur eflaust birst í draumum sérhvers manns sem sá Back to the Future-þríleikinn. Fyrsta myndin, þar sem Marty fer aftur til ársins 1955, er frábær gamanmynd með ógleymanlegum atriðum. Hinar tvær, þar sem Marty ferðast til framtíðarinnar og reynir að bjarga syni sínum og svo kúrekamyndin, náðu ekki alveg að fylgja frummyndinni eftir en lifa engu síður ágætis lífi. 4. Leikfangasaga (1995 - 2010)

Bósi Ljósár og Viddi kúreki. Ef það er til eitthvað barn sem er fætt eftir 1990 og hefur ekki átt sitt Bósa- eða Vidda-tímabil þá hefur viðkomandi barni verið miskunnarlaust haldið frá sjónvarpi og afþreyingarmenningu. Teiknimyndirnar eru einstaklega velheppnaðar, fullar af leiftrandi kímni og frábærum söguþræði ásamt með uppbyggilegri fræðslu handa smáfólkinu um vináttu. Það besta við Leikfangasögu er kannski að myndirnar forðast pólitíska rétthugsun í lengstu lög. 5. Guðfaðirinn (1972-1990)Ef um væri að ræða keppni í dúettum hefði Francis Ford Coppola staðið uppi með pálmann í höndunum. Því fyrstu tvær myndirnar eru meistarastykki af guðs náð. Coppola datt hins vegar í hug að það væri sniðugt að fá dóttur sína, Sofiu, og Andy Garcia til að leika par í þriðju myndinni og láta Al Pacino vera svo veikan að áhorfendur heyrðu varla í honum. Þessar hugmyndir sprungu rækilega í andlitið á Coppola og gerðu það að verkum að Guðföður-þríleikurinn er í raun bara tvær myndir. Flestir hafa afneitað þeirri þriðju.