Flagarasaga fyrir saksóknara 27. maí 2009 00:01 Ólafur Þór, það má nú segja að þú sért enginn venjulegur saksóknari. Þessi mál sem þú ert að rannsaka eru afar flókin en þjóðin krefst þess að þú komist til botns í öllu saman og refsir fyrir það sem saknæmt er. Ég hef þó ekki miklar áhyggjur, jafnvel þótt menn reyni að villa um fyrir þér og afvegaleiða með öllum ráðum. Ég er nefnilega þeirrar trúar að óheiðarlegt fólk grafi sína eigin gröf um leið og einhver sem taminn er af sínu brjóstviti verður á vegi þess. Það var hinn kvensami Menelaos og yngismey ein afar sérstök sem fengu mig til að trúa þessu. Þannig er mál með vexti að gríski læknirinn Menelaos var einn alsvæsnasti kvennabósi sem ég þekki. Hann sveifst einskis til að koma sér inn undir hjá kvenþjóðinni. Var hann þó kominn af besta skeiði þegar ég kynntist honum. Mér er minnisstætt þegar hann mætti galvaskur eitt síðdegi í sínu fínasta pússi á veitingastaðinn sem ég vann á í Aþenuborg. Bað hann um einn einfaldan viskí sem var óvenjulegt svo ég spurði hvað stæði til. „Ég á stefnumót við eina sérstaka yngismey við klukkuna á torginu klukkan átta,“ svarar hann ánægður á svip. Ég varð forvitinn og vildi fá að vita hvaða kona ætti von á að kynnast leyndardómum læknisins. „Það er þessi sem kom hingað með honum Pavlosi um síðustu helgi,“ svaraði hann. Læknirinn lét sig nefnilega ekkert muna um að bjóða stúlkunni út meðan Pavlos, unnusti hennar, brá sér frá eitt augnablik til að eiga orðastað við einhvern á næsta borði. Hún nefndi strax stund og stað svo læknirinn kvaddi hana sigri hrósandi áður en unnusti hennar settist aftur við borðið. Það var eins og hann hefði gorma í hnjáliðunum þegar hann hélt af stað á torgið eftir að hafa skolað einum einföldum niður. Svo varð klukkan átta og Menelaos stóð undir klukkunni með hjartað í buxunum. Klukkan korter yfir var yngismærin enn ekki komin. En fimm mínútum síðar dró til tíðinda en þá birtist Pavlos eins og skrattinn úr sauðarleggnum. „Nei, Menelaos! Þú hér.“ Já, Ólafur minn, hún lét ekki fífla sig þessi sérstaka yngismey. Ég á heldur ekki von á því að sérstakur saksóknari láti fíflast með sig. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Hvalveiðar: Bláa pillan eða sú rauða? Eyþór Eðvarðsson Skoðun Hvenær ætlum við að taka málefni heimilislausra alvarlega? Erla Björg Sigurðardóttir Skoðun Telur stjórnsýslu Íslands allt of litla Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Mikilvægt framfaraskref fyrir allt landið Njáll Trausti Friðbertsson Skoðun Hver á sér fegurra föðurland? Marta Eiríksdóttir Skoðun Kæru landar – Eigum við að hafna samningi sem við höfum ekki séð? Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Börnin fyrst, en þau bíða enn Steindór Þórarinsson,Jón K. Jacobsen Skoðun Verður valdagræðgi Flokks fólksins honum að falli? Júlíus Valsson Skoðun Hver á þennan bústað? Já eða nei? Stefán Hrafn Jónsson Skoðun Þjóðin föst í Groundhog Day krónunnar Baldur Pétursson Skoðun
Ólafur Þór, það má nú segja að þú sért enginn venjulegur saksóknari. Þessi mál sem þú ert að rannsaka eru afar flókin en þjóðin krefst þess að þú komist til botns í öllu saman og refsir fyrir það sem saknæmt er. Ég hef þó ekki miklar áhyggjur, jafnvel þótt menn reyni að villa um fyrir þér og afvegaleiða með öllum ráðum. Ég er nefnilega þeirrar trúar að óheiðarlegt fólk grafi sína eigin gröf um leið og einhver sem taminn er af sínu brjóstviti verður á vegi þess. Það var hinn kvensami Menelaos og yngismey ein afar sérstök sem fengu mig til að trúa þessu. Þannig er mál með vexti að gríski læknirinn Menelaos var einn alsvæsnasti kvennabósi sem ég þekki. Hann sveifst einskis til að koma sér inn undir hjá kvenþjóðinni. Var hann þó kominn af besta skeiði þegar ég kynntist honum. Mér er minnisstætt þegar hann mætti galvaskur eitt síðdegi í sínu fínasta pússi á veitingastaðinn sem ég vann á í Aþenuborg. Bað hann um einn einfaldan viskí sem var óvenjulegt svo ég spurði hvað stæði til. „Ég á stefnumót við eina sérstaka yngismey við klukkuna á torginu klukkan átta,“ svarar hann ánægður á svip. Ég varð forvitinn og vildi fá að vita hvaða kona ætti von á að kynnast leyndardómum læknisins. „Það er þessi sem kom hingað með honum Pavlosi um síðustu helgi,“ svaraði hann. Læknirinn lét sig nefnilega ekkert muna um að bjóða stúlkunni út meðan Pavlos, unnusti hennar, brá sér frá eitt augnablik til að eiga orðastað við einhvern á næsta borði. Hún nefndi strax stund og stað svo læknirinn kvaddi hana sigri hrósandi áður en unnusti hennar settist aftur við borðið. Það var eins og hann hefði gorma í hnjáliðunum þegar hann hélt af stað á torgið eftir að hafa skolað einum einföldum niður. Svo varð klukkan átta og Menelaos stóð undir klukkunni með hjartað í buxunum. Klukkan korter yfir var yngismærin enn ekki komin. En fimm mínútum síðar dró til tíðinda en þá birtist Pavlos eins og skrattinn úr sauðarleggnum. „Nei, Menelaos! Þú hér.“ Já, Ólafur minn, hún lét ekki fífla sig þessi sérstaka yngismey. Ég á heldur ekki von á því að sérstakur saksóknari láti fíflast með sig.